Ramon Stoppelenburg, voor alleen maar leuke dingen

Labels: persoonlijk, video

Vliegen. Sommige mensen vinden het eng, anderen verheugen zich erop. Het is het begin van een reis, een vakantie of een nieuw begin. De spanning vooraf, de hectiek van de luchthaven, het opstijgen en dalen. Twintig jonge Nederlandse schrijvers werden er zo door geïnspireerd dat ze er een nieuw, sprankelend en verrassend verhaal over schreven.

Over verdachte medepassagiers, aantrekkelijke stewardessen, vliegangst en reizen in stijl, maar ook over uitzichtloze relaties, spannende ontmoetingen en weggevlogen dromen. Fasten your seat belt! is de ultieme zomerbundel om op reis - in het vliegtuig! - of thuis lekker in weg te dromen. Fasten your seat belt! is de ultieme zomerbundel om op reis of thuis lekker in weg te dromen.

Eind mei is de Beste verhalenbundel (over vliegen) van het jaar te koop voor maar € 12,50!

De auteurs komen aan het woord in de video op www.fastenyourseatbelt.nl

Labels: fasten your seat belt

Tijdens mijn afwezigheid in het buitenland feliciteerden mijn ouders mij met mijn paginagrote advertentie in de Telegraaf, begin april. Huh? Wat?

Elisabeth reageerde op een bericht en verwees naar de website. Toen werd het me duidelijk.

De Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI), zeg maar plat 'het gevangeniswezen' is druk op zoek naar nieuw personeel. Voor de Open Dag (in de gevangenissen, ja) op 17 mei moest er de nodige reclame gemaakt worden. Het moest een persoonlijke campagne worden, maar helaas wordt gevangenispersoneel beschermt en mag je niet zomaar foto's van gevangenispersoneel publiceren.

Daarom huurde de DJI het modellenbureau MaxModels in om enkele modellen te zoeken die kunnen figureren als gevangenispersoneel. En zo werd ik de trotse Edwin Oosterburg. Wie kent 'm niet?

Labels: portfolio

En dan ben ik op zondagochtend om 6.00 uur klaarwakker en geniet ik van de zonsopgang in Amsterdam. Stapels kranten van de afgelopen maand smeken om tenminste een béétje aandacht, er liggen facturen en herinneringen bij de post (hebben bedrijven dan echt geen dertig dagen geduld?) maar het mooie weer is aantrekkelijker.

Hoewel het hier in Nederland naar de inmiddels opgedane maatstaven wel erg koud is. In de stad Yogyakarta was het in de felle zon boven ons hoofd 35 graden. Als we dan de hotelkamer inkwamen stond de airconditioning op 25 graden en wilde ik het liefst snel een trui aan. Dat was plots koud! Nu is het twintig graden en vraag ik me af of ik de korte broeken al uit mijn backpack kan halen.



Vier weken Indonesië worden onvergetelijk. Er zijn meer dan 1500 foto’s gemaakt en ik heb bijna 7 uur aan video. Dat wordt nog een leuk klusje.

Vanaf het broeierig, overvol en zwaar besmogte Jakarta - alwaar we onze vroegere en nu onherkenbare woonhuizen èn mijn nog in oude staat verkerende peuterschool hebben bezocht – zijn broer en ik in het openbaar vervoer naar de westkust van Java gereden om daar een poging te wagen af te varen naar de voormalige en legendarische Krakatau-vulkaan. Een greep in de portemonnee waard om de tocht in de speedboot en de beklimming van de nieuwe vulkaan zelf!

Van het uitgestorven strandplaatsje Carita namen we nogmaals de express bus naar Bogor, waar we het Taman Sarafipark bezochten en de verschrikkelijk mooie botanische tuin bewandelden.

Na Bogor volgde een 3-daagse tour die we vonden bij het lokale Tourist Information Centre. In een grote wagen met vierwielaandrijving gingen we het platteland op, naar plekken waar de toeristen niet massaal reden, door kleine dorpjes en over onverharde kleine landweggetjes. Overnachten deden we in kleine motels of homestays, huizen van de lokale bevolking met een kamertje voor gasten.

We zwommen onder enorme watervallen, liepen door de enorme theeplantages van de Puncak Pass, sliepen in bamboehuisjes, baden in warme hotsprings, genoten van extreme bliksems en waanzinnige onweersbuien, bewandelden talloze lokale marktjes, beklommen de vulkaan Papadayan (2662 m), genoten van de airconditioning in diverse malls, dronken we de mierzoete melk uit de klapperkokosnoot, lieten we ons regelmatig vakkundig masseren om alle spieren weer los te krijgen, bezochten we een traditioneel Javaanse dorpje, leerden we steeds meer Bahasia te spreken, ondernamen we de ’s werelds mooiste treinreis van Bandung naar Yogyakarta met onderweg uitzichten op heel veel rijstvelden, liepen we over de Jalan Marlioboro – de winkelstraat van Yogyakarta, wezen we een verschrikkelijke slaapplaats af bij een couchsurfing-gastheer en verbleven we in de Presidential Suite van een hotel, bezochten we de half door de aardbeving van 2007-verwoeste Hindoetempels van de Prambanan, beklommen we het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld: de Borobudur; vlogen we voor 40 euro naar Surabaya, zagen we de zon opkomen boven het vulkaanlandschap van onder andere de verstikkende zwaveldampen uitspuwende Bromo-vulkaan – die we ook maar even beklommen, reden we met het openbaar vervoer richting Bali, schrokken we toen enorm toen we een uur lang dachten dat we onze fotocamera onderweg verloren waren die we later toch weer terugvonden in onze eigen tas…, verkenden we het ongerepte en groenrijke oosten van Bali, snorkelden we over het koraal, genoten we ontspannen van de rust op het strand van Legian Beach en gingen we uit in het Balinese nachtleven van Kuta beach. Lang leve Bintang bier!

Binnenkort doe ik hier wel iets met meer diepgang en foto- en videowerk. Onderweg heb ik een dagelijks dagboek bijgehouden met uitgebreide beschrijvingen van alle ervaringen en indrukken. Wellicht kruipt daar ooit ook iets uit.

Nu steek ik eerst een kretek-sigaret op en ga ik het Vondelpark opzoeken.

Labels: persoonlijk

(klik klik klik!)

Een auto geeft gas bij een groen verkeerslicht. Een fietser heeft ook groen licht en kruist de auto. De auto remt. De bestuurder toetert. De fietser zwaait boos en fietst verder.

Ja, ik ben weer in Nederland!

Sommige van mijn trouwe lezers weten inmiddels allang dat ik binnenkort een tijdje ga reizen. Samen met Broer (38) trek ik in april door de Indonesische eilanden Java en Bali, om geheel ontspannen en verkwikt door het mooie weer en de diverse culturen na één maand weer terug te keren.

Ik heb er - toen ik heel klein was - vijf jaar van mijn leven gewoond en daarom werd het nu eens tijd voor een reunie voor Broer en ik. Tempo dulu heet dat in het Indonesisch.



Al op de eerste dag van de reis zal ik me gaan voordoen als een ex-koloniale miljonair, aangezien 60 euro gelijk staan aan 1.000.000 rupia's.

Maar daar blijft het allemaal niet bij.

Ik heb, na lang wikken en wegen, ook besloten om mee te gaan op de volgende expeditie eind juni dit jaar:



Meer informatie vind je op www.expeditiekilimanjaro.nl.

Zo kan ik nu stoer zeggen dat die reis door Indonesië slechts een voorbereiding is op de bewandeling van de Kilimanjaro in Tanzania. Want nee, je hoeft er niet voor te kunnen klimmen en ja, je moet wel in één week 80 kilometer kunnen lopen...

Labels: video

Door het productieteam van het AVRO televisieprogramma Missers was ik gevraagd om eenmalig assistent-arts en slachtoffer na te spelen in korte medische reconstructies.

De uitzendingen waren 18 en 25 maart 2008 op Nederland 1. Ook online terug te zien als aflevering 4 en 5 op missers.avro.nl.

Labels: portfolio, video

Kun jij je voorstellen dat je tegenwoordig nog tegen een lantaarnpaal aan loopt? Zomaar, onverwacht, natuurlijk. Nee, dat overkomt ons niet. Kom op.

Tenzij je afgeleid wordt. En dat kan tegenwoordig door alles: je leest of typt een SMS'je aan iemand terwijl je over straat loopt, of je browst even door je iPod voor het volgende liedje. En dan kan het gebeuren dat je die paal niet ziet.

Au.

In het Britse stadje Londen hebben ze daar iets op bedacht. Want het kan natuurlijk niet zo zijn dat je serieus hoofdpijn krijgt van een paal omdat je afgeleid werd. In Londen hebben ze een zacht kussen tegen het pijnlijke straatmeubilair geplaatst.



Het is vooralsnog een test "To Prevent Cell Phone Texting Injuries" menen de lokale politici. Onderzoek door de Nummerinformatiedienst 118 118 had namelijk aangetoond dat 1 op de 10 mensen gewond raakte terwijl ze zich concentreerden op hun mobieltje.

Datzelfde onderzoek toonde ook aan dat een kwart van de respondenten een voorkeur heeft voor strepen op de stoep die makkelijker gevolgd kunnen worden als men 'is busy texting'.

Natúúrlijk plaatst de Nummerinformatiedienst 118 118 de kussens op de palen, in ruil voor gratis reclame. Ah, daar is dan gelijk de reden gevonden voor het hele onderzoek.

Zoiets roept natuurlijk veel reacties op. Van mensen die er tegen zijn en buitenlanders die vinden dat ze in de Britse 'nanny state' wel erg aan het doorslaan zijn. Een Peter uit Manchester is een voorstander en reageert op het internet op het bericht als volgt:

Personally, I'm sick of these ignorant morons bumping into me and then glaring like its my fault.

Zo kun je het ook zeggen.

Ik had nog ergens in huis een webcam liggen. Zo'n rond ding aan een usb-draadje dat een jaren geleden al vet stoer was om te hebben. Niet dat je er veel mee kon, want niet iedereen had toen snel internet en zèlf een webcam.

Tegenwoordig kan de webcam weer uit de kast getrokken worden - nee, worden ze zelfs ingebouwd in laptops - omdat je kunt MSN'en en Skypen met je webcam. En net als er niemand online is om mee te cammen, staat de webcam daar een beetje werkloos te loeren.

Vandaag ontdekte ik Cameroid, stoere website die direct contact maakt met je webcam en er - bijna ouderwets - een digitale polaroid van schiet.

Vervolgens kan ik kleuren toevoegen, foto's morphen of my foto in het hoofd van een aap plaatsen. De mogelijkheden zijn bijna ongekend. En dan kun je je werk downloaden, doorsturen, uitprinten en aan oma geven. DemoGirl.com vertelt de oude generatie onder ons hoe het werkt - in een video.

Ondertussen ben ik nu helemaal vergeten wat ik daarvoor aan het doen was.