Doe mij maar een kasteel

woensdag, juni 14, 2006  

Ik moest onlangs aan iemand van de uitgeverij uitleggen waarom ik nog lang niet tevreden ben met Altijd, nu of nooit, mijn novelle-project dat in ieder geval vòlgend jaar klaar zou moeten zijn. Die deadline heb ik zelf gesteld.

Het hele verhaal is al uitgeschreven, diverse mensen hebben het zelfs al mogen lezen, maar het is nog niet hèt uiteindelijke verhaal.

‘Het zijn nu nog bladeren in een boom. En dat kan op zich heel mooi zijn bij een grandioos gave oude boom. Maar dan moet het niet gaan waaien, want dan raak je als lezer de weg kwijt,’ vertelde ik. In dat stadium verkeer ik momenteel met het schrijven. Mijn verhaal is momenteel een mooie boom vol blaadejs.

Maar mijn boodschap kwam nog niet helemaal over.

‘Ik werk liever aan bakstenen dan aan fragiele blaadjes aan een boom. Een baksteen is standvastiger, raakt niet zo snel van zijn plaats en het is maar in hoeverre je bakstenen naast elkaar neerzet, opstapelt en vastmetselt; hoe mooi het eindresultaat kan worden. Kijk maar naar een kasteel.’

Hoe kwàm ik er toch op?!

Maar het is wel zo. Liever een kasteel van een boek dat ooit een ruïne kan worden, dan een boom van een verhaal dat in de herfst zijn bladeren verliest.

Over fucking pretentieus gesproken, zeg!

(dit soort schrijverij mag voortaan in zijn geheel genegeerd worden)

Labels: persoonlijk