Ingehaald

zondag, september 03, 2006  

Ze had mij de Hunkemöller ingetrokken. Ze moest daar nog iets kopen. Omdat daar weinig van mijn gading te vinden is, stond ik als man snel te staren naar de draaimolen die buiten aangezet werd. Verspreid over het hele Osdorpplein stonden dergelijke attracties, want Osdorp viert zijn 25-jarige bestaan. Aan het gezicht van de winkelmedewerkers te zien, zouden ze vanaf nu tot het eind van hun werkdag naar het denderende discogeluid moeten luisteren die de moderne draaimolen versterkte.

Kinderen wezen naar de kleurrijke draaimolen. Moeders tilden hun kinders in de stoeltjes. Het draaien ging beginnen. En toen viel het me op dat geen enkel kind lachte. Als je vier bent, weet je toch wel dat een draaimolen rondjes draait?
Er was ook geen angst te zien in hun ogen. Ze vonden er gewoon niets aan. Als gedrogeerde biggetjes keken ze maar een beetje suf voor zich uit. Nieteens om hun heen kijkend, zwaaiend naar alles dat voorbij raast en bewegen met die beentjes. Dat deed ik vroeger. Maar voor deze kleuters is het misschien niet stoer genoeg. Ze hebben natuurlijk al veel echter werk gezien op MTV.

Na de Hunkemöller eindigen we bij de fotoservice van de Hema. Gewoon een rolletje ophalen dat eerder die week was afgegeven. En in de rij staan, want ook bij de Hema is geïnvesteerd in méér kwaliteit door nog minder personeel. En dat betekent altijd wachten.

In mijn ooghoek zag ik een oude man. Ik schatte hem zeker een jaartje of zeventig. Hij pakte een digitale camera uit zijn jaszak. Hij draaide ‘m een paar keer om en trok er toen behendig een flash card uit. Hij stond voor een digitale afdrukcomputer en stak zijn flash card zonder problemen in het juiste gleufje. Zijn hoofd schoot licht naar achteren en ik zag dat het beeldscherm gevuld werd met zijn foto’s. Hij glunderde een beetje. Hij drukte met zijn vinger op afbeelding en deze kwam uitvergroot in beeld. De man knikte tevreden en deed hetzelfde met de volgende foto. Maar toen kwam er een hand omhoog die gebaarde dat die niet zo goed was. Tegen de computer. Hij selecteerde twee van de drie foto’s. Voor zover ik het kon zien waren het alledrie foto’s van een vrouw in een stoel in een typisch volgestouwde seniorenwoning met dikke eikenhouten meubelen. Toen drukte hij op afdrukken en keek hij naar het printbakje. Er begon iets te ratelen. Hij pakte zijn geheugenkaart en borg deze weer netjes op in zijn digitale camera.

We waren aan de beurt en haalden 23 afgedrukte foto’s op. Eén foto was mislukt, zoals er altijd wel eentje mislukt. Bij het verlaten van de winkel liep ik langs de man die met zijn zojuist afgedrukte ook naar buiten liep. Hij ging iemand gelukkig maken met zijn supersnel afgedrukte foto's.

Ik heb zelf ook een digitale camera. Ik heb ook geheugenkaarten. En ik heb de mogelijkheid om zelf thuis de mooiste foto’s af te drukken op het meest glimmende fotopapier van de hoogste kwaliteit met een luxe printer. En toch doe ik dat niet. Ik heb het een paar keer geprobeerd ja...

Opeens voelde ik me ingehaald door een heel veel oudere man! Die loopt zo binnen, ramt zijn kaart in die machine en print daar zijn foto’s uit.

We kwamen weer langs de draaimolen.
Ik zag nu één meisje enorm lachen. Breeduit, met witte kleine tandjes en een hele grote bos haar. Zwaaiend en joelend naar haar moeder.

Ik moet meer foto’s gaan maken.

Labels: persoonlijk