Eerste bezoek

vrijdag, april 20, 2007  

Er gebeurt hier zo verschrikkelijk weinig. Een dagelijkse wandeling naar het dorp voor vers stokbrood en de kleine boodschap hier en daar en weer terug. Verkenningstochtjes over de omringende heuvels waar de planten al aardig groen worden en zich voorbereiden op een druifrijke zomer. Het is ook net alsof het hier áltijd lente is en nooit anders is geweest!

De eerder genoemde haan blijkt inderdaad oud en dement. Dat blijkt uit het feit dat hij zich soms verslaapt en pas rond het middaguur ontdekt dat hij vergeten is de hele vallei wakker te schreeuwen. Hij probeert het dan nog eens, maar geeft de moed al snel op.

Het eerste bezoek heeft zich ook gemeld. Vrij ongemakkelijk opende ik de voordeur. Ongemakkelijk omdat ik geen bezoek verwacht en omdat ik de taal van de lokale bewoners totaal niet machtig ben zonder internetwoordenboek op klikafstand.

Maandagochtend stond er zowaar een monnik of een kerkvader voor de deur. Daar ga ik dan maar een beetje van uit, want hij was gekleed in een donkerbruin gewaad en er was een touw om zijn middel gebonden. The old fashion way, yeah!

Hij bracht een bezoek namens de kerk, want blijkbaar had hij via via vernomen dat er een nieuw gezicht in het dorp gesignaleerd was. Hij had zelfs een bijbel in zijn hand, betere identificatie kon ik aan de deur niet wensen!

Maar ik snapte niet veel van zijn dorp- en kerkinformatie, gebaarde en stotterde in verschrikkelijk slecht Frans dat ik een tijdelijke Nederlandse bezoeker ben en dat ik in dit huisje hier aan het werk ben. Je suis un écrivain ici, meldde ik trots.

Het kwam er allemaal op neer dat ik van harte welkom was in zijn kerkgemeenschap en vervolgens noemde hij enkele dagen van de week en tijden van kerkdiensten. Ik bedankte hem hartelijk en wenste hem verder een goede dag.

Hij liep het tuinpad af en sloot netjes het tuinhekje. Hij keek naar het huis en sloeg een kruis.