Bang

zaterdag, mei 26, 2007  

Van een klein dorpje in het zuidoosten van Frankrijk naar Montesilvano om precies te zijn. Van het glooiend groene Franse platteland reden we al snel rond de bergketens van de Alpen, door lange tunnels en langs diverse drukke controleposten voor het vrachtverkeer. Ik had lang niet zó veel vrachtwagens gezien op één snelweg.



Anne-Sophie had een erg relaxte radiozender met rockmuziek op staan toen we rond elf uur in de ochtend langs Turijn reden. Ik voelde me goed, hoewel ik zo nu en dan een nare hoestbui had. Ik had mezelf vanochtend vroeg warm aangekleed, maar had niet verwacht dat het zo warm zou worden in de auto. Ik voelde druppeltjes zweet uit mijn oksels sijpelen, zoals de regendruppels van de vooruit stroomden. Dat werd nog wat voor de verwachte tien uur rijden. Anne-Sophie hoopte nog voor donker thuis te zijn.

'Anne-Sophie,' begon ik tegen haar. 'Waarom neem je mij mee naar jouw appartement in Italië? Niet dat ik bang ben voor jou, maar ik kom weinig mensen tegen die zo spontaan een stukje leven willen delen met een volstrekt onbekende.'
Ze lachte naar me.
'Ik heb zelf ook niet stilgezeten, sciocco. Ik heb je nagetrokken op het internet en daar kwam ik erachter dat jij geen problemen hebt met het logeren bij voor jou onbekende mensen. En zo was het voor mij ook moeilijk om je uit te nodigen en mee te nemen.'

Ze zette de ruitenwisser op een snellere interval en haalde haar hand door haar bruine, lange haar.

Ze had gewoon mijn online verleden opgegraven en had daarmee mijn vorige leven ontdekt! Het was een leven van grote contrasten en enorm veel doorzettingsvermogen. Om het normale leven tijdelijk achter me te laten moest ik dagelijks de verstandmeter op nul gezet worden. Iedere dag onderweg dacht ik: 'Ik ben gek dat ik dit doe, maar wel de allereerste gek die dit lukt!'
Dat hield me uiteindelijk zolang gaande, bij welke familie of persoon ik ook maar een dagje verbleef, op welk continent ter wereld dan ook.

'Dat was een enorme trip die je gemaakt hebt,' ging Anne-Sophie verder. 'Ik neem aan dat je er veel van hebt geleerd.'
'Het voelt voor mij als iets van heel lang geleden. Ik doe er eigenlijk er weinig mee.'
'Wat zou je ermee kunnen doen?' vroeg ze.
'Dat heb ik dus nooit zo goed geweten. Ik heb meer dan tienduizend mensen ontmoet, ik verbleef bij studenten, dertigers, bejaarden, vrijgezellen, gehandicapten, homoseksuelen, moslims, noem maar op! Met al die ontmoetingen zou ik een prachtig boek kunnen schrijven, iedereen vertelde me een andere levensverhaal.'
'En dat lukt niet?'

Waarom moest ze juist op dat moment, in de auto, de spijker op zijn kop slaan?
'Nee, niemand zit te wachten op een roman met duizenden personges en al hun inzichten en ervaringen. '

'Ik heb gelezen dat je veel succes hebt gehad hebt sinds dat internetreisproject.' L'internet viagga, noemde ze het. 'Je hebt er een boek over mogen schrijven, je hebt radio gemaakt - alles wat je sindsdien hebt kunnen doen heb je te danken gehad aan dat gouden idee van je.'

Ik gaf haar gelijk. Daarna was het een paar minuten stil en luisterden we naar de muziek. Alanis Morissette zong Head over Feet.

You are the bearer of unconditional things
You held your breath and the door for me
Thanks for your patience

Ik bestudeerde de wegenkaart van Italië en voorspelde dat we via Asti, Piacenza en Parma de oostkust zouden bereiken bij Rimini. Dan was het enkel nog een lang stuk langs de Adriatische Zeekust naar Montesilvano.

'Volgens mij ben je bang dat wat je nu ook schrijft ook succesvol zal zijn. En dat wil je niet en daarom lukt dat schrijven van je momenteel niet zo lekker.'
'Nee joh,' bracht ik in, 'een roman schrijven is wel andere koek.'
'Wat voor koek?' Oei, een taalbarrière.
'Ik bedoel dat je wel een stillistische pen moet hebben om een goede roman te schrijven. Dat heeft niets met mijn verleden of ervaringen te maken. Het is zitten en schrijven en na lang ploeteren zorgen dat er wat moois uitkomt. Het is absoluut niet makkelijk!'

'Volgens mij ben jij zo'n perfectionist die dat wel zou lukken. It will only take a little more time.'

Ik keek uit het raam en zag het Italiaanse platteland langs de snelweg voorbij schieten. Het was groen, leeg en wat er stond aan houten huisjes was hevig aan het vervallen. En aan de bewolking te zien zou het blijven regenen.

'Dus jij denkt dat ik bang bent om te schrijven? Dat ik bang ben voor alles wat ik ook maar ga doen? Omdat ik het gevoel hebt dat het me toch lukt?'
'Si.'

Haar glimlach verraadde een grijns. Er drukte iets zwaars op mijn maag en plots werd de snelweg voor ons verlicht door een zonnestraal. Ik ben helemaal nergens bang voor!