Het is heel simpel

donderdag, mei 17, 2007  

Dat krijg je ervan als je denkt dat het warm genoeg is om lange ommetjes te maken, 's ochtends door de dauw naar de bakker te lopen en er halverwege achter komt dat het best wel fris is. Maar ik ben een bikkel, ik kan er tegen. Niet dus. Bikkel moet binnenblijven, warmgehouden worden en antibioticapillen slikken totdat het weer allemaal goedkomt.

En wat moet een Nederlander met een longontsteking in een afgelegen dorp van niets in het zuidoosten van Frankrijk? In z'n eentje. Dat is voer voor een zwaar depressieve roman die enkel mijn gevoelens van beroerdheid reflecteert. Dat wil niemand lezen!

Daarmee besefte ik wat Anne-Sophie voor mij is gaan betekenen in de afgelopen week.
'Misschien moet ik je maar meenemen,' had ze gezegd. Toen ik vroeg waarheen, zei ze gemeend: 'Naar Italië. Daar woon ik, sciocco!' Ze noemt me een dwaas.

Mijn gedachten konden het niet bevatten. Hoe kwam ze op het idee om mij mee te nemen naar Italië? Waarom zou iemand dat doen? Wie is hier de dwaas?

'Het is heel simpel,' zei ze. 'Ik kan je in Roanne op de trein zetten en dan neem je in Lyon de TGV naar huis en ben je vanavond weer in je Amsterdam. En kun je lekker uitzieken. Maar ik begrijp dat je niet voor niets hier bent gekomen. Je moet iets doen, iets afmaken. Je hebt een missie. En daar wil ik je bij helpen, alleen kun je hier niet blijven. Helemaal alleen. Dus je stapt op de trein naar huis, òf ik neem je mee naar Montesilvano. Dan kun je uitzieken in mijn appartement. Zodra je je iets beter voelt, ga je weer verder met je werk. Ik ben overdag op kantoor, dus je hebt alle vrijheid.'

Het was allemaal veel beter dan hier blijven of naar huis gaan. Het was misschien allemaal zelfs veel beter. Italië, gaaf! Taaltechnisch verandert er niets, want ik spreek naast Frans ook geen woord Italiaans.

Maar Italië! Het land van de cappucino, van cantuccini's en nog meer heerlijk eten! Het land van de zon en het temperament. Het land van het genieten. En Montesilvano? Dat werd googelen: een voorstadje van Pescara aan de oostkust. En de vader van Dean Martin was daar geboren.

Een paar weken geleden was ik nog aan het werk op een kantoor in Nederland. Een best wel saaie 8,5-uur-aanwezigheid-verplichting die uitgevonden is om de economie draaiend te houden. Geen slecht idee van de uitvinder, maar mijn persoonlijke economie kiest dan uiteraard voor het andere uiterste.

'Ik ga mee,' zei ik. Och, wat voelde ik me op dat moment opeens beter!
'Leuk!' Anne-Sophie werd er ook gelukkig van mijn verlossende woorden. Ze kwam naast me op de bank zitten en sloeg een arm om me heen. 'Echt, dat vind ik heel leuk!'

Ik lachte van ongemak. Ik vond het ook heel erg leuk. Ik vind Anne-Sophie eigenlijk ook heel leuk. Waar zijn de tissues? Shit. Dit vind ik best eng. Ik snoot mijn neus.

'Het is zo'n zes uur rijden en ik wil morgenochtend vertrekken. Dus als jij je spullen inpakt, zorg ik ervoor dat dit huisje goed achtergelaten wordt.'

Kijk mama, ik word verwend!

'Ik zeg vanavond gedag bij mijn moeder, kan ik daarna hier blijven slapen? Dat lieve mens wordt me nu echt teveel.'
'Weet zij dat je hier bent?'
'Ja, en volgens mij is ze nog jaloers ook. Maar vind je het gek? Ze verschilt bijna dertig jaar met mij en ik verveel me dood hier!'

Anne-Sophie blijft slapen.

'Ik slaap dan wel op de bank,' zei ze. 'En dan morgen vroeg op en wegwezen hier.'