Italiaanse schrijvers

zondag, mei 13, 2007  

Wat begon als een verkoudheid, werd een algemene aanslag op mijn lichaam in de vorm van ongekanaliseerde snot en ophopingen die de nodige hoofdpijn veroorzaakten. Vervolgens kwam er koorts en lag ik daaropvolgend de hele dag op de bank in een huisje in Frankrijk.

Ik werd verzorgd door de Frans-Italiaanse Anne-Sophie, die, al vanaf het eerste moment dat ze van mijn bestaan hoorde, weer iets te doen had terwijl zij in het dorp verbleef. Haar moeder opzoeken is gezellig, maar ze hield het geen week vol om hele dagen bij haar te zijn.

Ze haalde boodschappen, maakte mijn ontbijt, kookte en zette tientallen potten thee voor me. Ze kwam 's ochtends langs met vers brood of croissants, liep rond met een kleine stofzuiger omdat 'iemand het moet doen', vertrok weer en kwam aan het eind van de middag langs om samen te eten.

Als ik niet zo ziek was, had ik hier veel meer van genoten! Iedere keer als ze binnenkwam ontspande ik me en regelmatig viel ik zelfs in slaap.

'Wat schrijf jij voor verhalen?' vroeg ze afgelopen vrijdagavond tijdens het eten aan mij. Ik schrijf in het Nederlands en alle uitprobeersels lagen op de tafel in de woonkamer, maar waren voor haar ondoorgrondelijk. Ik legde uit waarmee ik bezig was, een novelle, misschien wel een roman. Vertelde kort het verhaal, lichtte de hoofdpersonages toe en hoe het plot met hen aan de haal zou moeten gaan als ik het allemaal juist op papier zou krijgen.

'Is dat niet hartstikke saai?' vroeg ze. Ze hield meer van spannende boeken, boeken die haar meenamen naar een ander land, waar iets gebeurde en opgelost moest worden, voorkomen moest worden, nee, overleefd moest worden. 'Ik ben gek op John Grisham,' zei ze. 'Ik heb echt alles van hem gelezen.'

'Ik schrijf geen thriller,' zei ik. In thrillers gaat het mij te veel om de suspense en komen karakters uit zwart-witte verf. In een roman wordt naar diepgang verlangt, speelt de schrijver met de gedachten van de lezer en neemt hem mee naar een andere manier van denken. Suspense, maar dan niet als een spannende film van negentig minuten, maar als een staand verhaal van meer dan 60.000 woorden. Niet dat ik dat aan haar vertelde. Verschil moet er blijven.

In Lyon had Anne-Sophie Italiaanse letterkunde gestudeerd en daarmee ontdekte ze ook de moderne schrijvers van hedendaags Italië. Nee, niet de klassiekers die je voor de studie moet lezen, maar de helden van nu. De John Grishams van Italië.
'En dan moet je denken aan Eraldo Baldini of Alessandro Perissinotto.'
Ik keek haar vaag aan.
'Die kèn je niet?'
Ik schudde mijn hoofd en snoot eens flink mijn neus. Die wijn bij het eten werkt goed, maar als er iets gaat lopen, dan is het mijn neus.
'Mijn favoriete Italiaanse schrijver is Davide Longo. Geweldig!'
'Noem eens een titel van zijn laatste boek, misschien herken ik de vertaling in Nederland,' probeerde ik.
'Un mattino a Irgalem,' noemde ze. Een morgen in Irgalem in het Nederlands. 'Dat gaat over de Italiaanse kolonisatie van Ethiopië. In 1935 viel Mussolini het land binnen en door in 1936 met mosterdgas te spuiten, was het leger verslagen. En in 1944 namen de Britten het over.'
'En dat boek is dan een spannende thriller?'
'Ja, en het favoriete boek van mijn favoriete Italiaanse schrijver,' lachte ze.

Ze pakte mijn lege bord en liep met twee legen borden terug naar de keuken. 'Ik moet nu alleen snel gaan. Ik ga vanavond met mijn moeder naar het theater in Roanne. Ik kom morgenochtend weer. Dan moeten we maar eens bekijken wat er met jou moet gebeuren.'
'Met mij moet gebeuren? Hoezo?'
'Ik vertrek de komende week weer naar Italië en jij bent harstikke ziek. Dat zijn voor jou twee problemen. Misschien moet ik je maar meenemen.'