Verzekering
Saul heeft de Vespa Sprint gerepareerd en met z'n tweeën verkenden we de omgeving. Hij wees, ik sprak en hij bevestigde. Zo begrepen wij elkaar.
Maar we moesten nog wel heel voorzichtig zijn, maakte hij me duidelijk. Want de scooter was nog niet verzekerd. 'Non, pas bénir,' herhaalde hij. 'Nee, níet verzekerd,' begreep ik van hem.
Een paar dagen later nam hij me nogmaals mee en eindigden bij de zijdeur van het kerkje in Montesilvano. De reden van bezoek was nog niet duidelijk, ik laat mij altijd maar meenemen en ik zie wel. Samen met Saul wachtten we op iets.
Hij rookte rustig een sigaretje en leunde tegen de muur. Toen vervolgens meneer pastoor naar buiten kwam met een natte, zwarte wc-borstel, werd het mij duidelijk hoe je in traditioneel en zwaar-katholiek Italië je scooter moet verzekeren. Je laat 'm zegenen.
Vanaf dat moment mocht ik er ook lekker hard op crossen van Saul. De heuvels op en af, lekker hard langs het strand en met piepende banden tot stilstand komen in de garage, tot grote schrik van Anne-Sophie.
Twee mannen met speelgoed...


