Groeten terug
Met de publicatie van dit 13e verslag is het wellicht duidelijk dat ik weer in Nederland ben. Ik heb niets van een zomer in Nederland meegemaakt en het blijkt dat die zomer hier ook nooit is geweest. En dat terwijl het in Italië soms tragisch warm was.
Tragisch omdat je dan je bed uit móet komen, tenzij je een waterbed van het matras wil maken.
Tragisch omdat met dat hete weer de Vespa er definitief geen zin meer in had.
Tragisch omdat op dergelijke dagen álles heel erg langzaam gaat. Schrijven op mijn laptop was al niet te doen, vandaar ook het gebrek aan berichten hier.
Maar er is veel geschreven daar in Montesilvano. Of er iets bruikbaars in voortgekomen is, durf ik nog lang niet te zeggen. Er moet nu gerijpt worden en ondertussen research gedaan worden voor de rest. Daarvoor moet ik ervaren mensen spreken, veel mensen en dit weer zien te matchen met het verhaal.
En dan ben ik nog nergens, want dan moet er nòg harder aan gewerkt worden, voordat het schrijven ook maar de ogen van anderen zal opmerken.
Uiteindelijk moest ik wel weer een keer terugkomen naar Nederland. Het leven blijft geen feest en er moet wel gezorgd worden dat het kacheltje de komende winter blijft branden.
Het hoe en wat met Anne-Sophie en Saul in Italië blijven leuke verhalen. Wellicht vertel ik ze nog een keer. Maar nu even niet.
Meneer moet zo nodig re-search plegen.


