Je kunt mij op de volgende manieren bereiken.
Telefonisch op telefoonnummer 06 - 42 97 97 41.
Per e-mail op
email@ramonstoppelenburg.com of via dit formulier.
In de Stiltekamer is
het stil.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Neem contact op met mij
Weet je
Ik ga nu ook maar een roman schrijven.
Paul reageerde om
23 september, 2006 21:07: Jij ook al?
esther reageerde om
23 september, 2006 21:07: Oja?
Eerst ik! ;)
ramon reageerde om
23 september, 2006 21:31: ellingmann.com en bijzinnen.com zijn nu ook al bezig met een heuse roman... al die Nederlanders die het webloggen ooit hebben opgepakt van de pionier webloggers van den eerste dag, zullen nu dus ook wel de weblog-schrijvers Merel Roze en Walter vandenb.com opvolgen, niet?
Noud! reageerde om
23 september, 2006 21:41: Je site bestaat al lang genoeg inderdaad. :)
reageerde om
24 september, 2006 00:43: Rustig aan, mannetje! Ik ben pas net begonnen aan het lezen van je eerste boek. Ja, ik loop achter!
Bart reageerde om
06 oktober, 2006 12:58: heb je al een eerste zin?
ReageerTirza komt...
Het nieuwe boek van Arnon Grunberg heet Tirza.Er bestaat ook een weblog genaamd www.tirza.nl. Hierop schreef een 18-jarige Tirza Hofmeester over haar leventje. Op vakantie in Italië, problemen met haar vriendje, gezeik met haar vader en ze schreef over haar moeder die alles doorvertelde aan een bekende schrijver. Nu is Tirza een beetje boos, want ze wil niet dat er zomaar een boek over haar geschreven wordt.
Veel webloggers en enkele media hadden snel door dat het niet wŕŕr kon zijn. Tirza schreef zo netjes en duidelijk en liet nooit een steek vallen. Dat moest wel een schrijver zijn en dan was dat weblog een aanloop naar een komend boek. Het kňn niet anders.
"omdat Tirza zo goed schrijft en de site bijzonder mooi is vormgegeven" - NRC NextInmiddels moge het duidelijk zijn. Arnon Grunberg zat achter Tirza.nl.
"bevreemdend, pijnlijk ongemakkelijke stukjes, een meisje zoals mannen graag zouden willen dat meisjes zijn, en een veel te strakke layout." - Walter van den Berg
"nergens heeft ze toch niet zo'n zin om naar de fillum te gaan, nooit was de popcorn gewoon ja niet zo lekker en niemand vraagt tot vervelens toe waarom." - Paul @ Gnfti.com
Vanmiddag wordt het boek gepresenteerd tijdens een zeer besloten bijeenkomst, in het huis van Tirza Hofmeester in Amsterdam. En dan zal waarschijnlijk duidelijk worden wat nu waarheid is en wat nu fictie is.
De trailer, een produktie van mijn hand, staat inmiddels online.
Labels: persoonlijk
reageerde om
21 september, 2006 08:29: Cool, die trailer van jou!
karin reageerde om
21 september, 2006 11:06: Eigenlijk zal het me een worst wezen ...
karin reageerde om
21 september, 2006 13:21: P.S later zag ik ineens wat het antwoord echt is. *gna gna* ;-)
ary reageerde om
21 september, 2006 20:20: Had hij niet al eerder een alter ego? Marek vd Jagt?
bdb reageerde om
22 september, 2006 21:27: slim die grunberg, allemaal gratis reclame op de weblogs ;-)
ramon reageerde om
22 september, 2006 22:38: En dát zouden meer mensen moeten weten...
iamzero reageerde om
24 september, 2006 13:55: Ik vond Tirza tamelijk beroerd schrijven, maar ik zal wel bevooroordeeld zijn.
reageerde om
24 september, 2006 19:56: Maar welk meisje van 18 kan dan onberoerd schrijven?
Yukiko reageerde om
26 september, 2006 09:59: Grappig om eerst de trailer via Tirza.nl te zien, vevolgens op verschillende weblogs te belanden die een - al dan niet verbolgen - stukje wijden aan Tirza, en aansluitend bij jou te zien dat je ook al wat over Tirza te melden hebt om erachter te komen dat die trailer, waar het voor mij allemaal mee begon, van jou is.
De bal is weer rond.
The Princess and Professor
In Noorwegen hebben ze The Princess and Professor. Een soort Beauty & The Nerd.
Bekijk deze scene waarbij de prinsesjes iets moeten veranderen in een computer...
Bekijk deze scene waarbij de prinsesjes iets moeten veranderen in een computer...
Labels: video
The Mother of all Trailers
Hilarisch! Deze film wil ik echt zien! Morgen, volgend jaar of wanneer die uitkomt.
;-)
;-)
Labels: video
reageerde om
17 september, 2006 09:59: Want Moore, Moore, Moore!
bart reageerde om
06 oktober, 2006 13:02: schitterend!!
ReageerVeiligheidsinstructies voor doven en slechthorenden
Je kan je vervelen in het vliegtuig, maar je kunt er ook iets van proberen te maken...
Labels: video
Holy shit...
| You Are 50% Normal |
Other things you do are downright strange You've got a little of your freak going on But you mostly keep your weirdness to yourself |
Hoe normaal ben jij?
Rose reageerde om
07 september, 2006 15:11: Gatver, ik ben ook 'half' normaal...
reageerde om
07 september, 2006 20:57: Tssk. Zelfs al doe ik mijn best, nog steeds blijf ik 35% normaal.
Zeeuws Meisje reageerde om
10 september, 2006 19:37: Come on, get your freak on! Normaal is ook maar normaal..
ReageerBush liegt?
Bush was inderdaad op een basisschool in Florida, waar hij kinderen voorlas, toen hij voor het eerst hoorde van de aanslagen op het WTC. Maar nu blijkt hij dat hij toen al beelden had gezien! Knap, als het op dat moment onmogelijk live op televisie te zien was...
Labels: video
Dutchcloggie reageerde om
07 september, 2006 15:23: Ik snap dat gewoon niet. Waarom liegt hij over dit soort dingen? Het is potdorie overal ter wereld op het nieuws geweest dat hij in de klas zat te luisteren. Denkt hij dat mensen dat niet meer weten? Denkt hij dat de geschiedenis dat kleine feitje gewoon vergeet?
Ik weet dat het Witte Huis probeert Google te manipuleren door oude websites te veranderen en info aan te passen zodat ze niet meer betrapt kunnen worden op tegenstrijdigheden. Het zou me dus ook niet verbazen als ze echt denken dat ze de geschiedenis kunnen aanpassen.
Ingehaald
Ze had mij de Hunkemöller ingetrokken. Ze moest daar nog iets kopen. Omdat daar weinig van mijn gading te vinden is, stond ik als man snel te staren naar de draaimolen die buiten aangezet werd. Verspreid over het hele Osdorpplein stonden dergelijke attracties, want Osdorp viert zijn 25-jarige bestaan. Aan het gezicht van de winkelmedewerkers te zien, zouden ze vanaf nu tot het eind van hun werkdag naar het denderende discogeluid moeten luisteren die de moderne draaimolen versterkte.
Kinderen wezen naar de kleurrijke draaimolen. Moeders tilden hun kinders in de stoeltjes. Het draaien ging beginnen. En toen viel het me op dat geen enkel kind lachte. Als je vier bent, weet je toch wel dat een draaimolen rondjes draait?
Er was ook geen angst te zien in hun ogen. Ze vonden er gewoon niets aan. Als gedrogeerde biggetjes keken ze maar een beetje suf voor zich uit. Nieteens om hun heen kijkend, zwaaiend naar alles dat voorbij raast en bewegen met die beentjes. Dat deed ik vroeger. Maar voor deze kleuters is het misschien niet stoer genoeg. Ze hebben natuurlijk al veel echter werk gezien op MTV.
Na de Hunkemöller eindigen we bij de fotoservice van de Hema. Gewoon een rolletje ophalen dat eerder die week was afgegeven. En in de rij staan, want ook bij de Hema is geďnvesteerd in méér kwaliteit door nog minder personeel. En dat betekent altijd wachten.
In mijn ooghoek zag ik een oude man. Ik schatte hem zeker een jaartje of zeventig. Hij pakte een digitale camera uit zijn jaszak. Hij draaide ‘m een paar keer om en trok er toen behendig een flash card uit. Hij stond voor een digitale afdrukcomputer en stak zijn flash card zonder problemen in het juiste gleufje. Zijn hoofd schoot licht naar achteren en ik zag dat het beeldscherm gevuld werd met zijn foto’s. Hij glunderde een beetje. Hij drukte met zijn vinger op afbeelding en deze kwam uitvergroot in beeld. De man knikte tevreden en deed hetzelfde met de volgende foto. Maar toen kwam er een hand omhoog die gebaarde dat die niet zo goed was. Tegen de computer. Hij selecteerde twee van de drie foto’s. Voor zover ik het kon zien waren het alledrie foto’s van een vrouw in een stoel in een typisch volgestouwde seniorenwoning met dikke eikenhouten meubelen. Toen drukte hij op afdrukken en keek hij naar het printbakje. Er begon iets te ratelen. Hij pakte zijn geheugenkaart en borg deze weer netjes op in zijn digitale camera.
We waren aan de beurt en haalden 23 afgedrukte foto’s op. Eén foto was mislukt, zoals er altijd wel eentje mislukt. Bij het verlaten van de winkel liep ik langs de man die met zijn zojuist afgedrukte ook naar buiten liep. Hij ging iemand gelukkig maken met zijn supersnel afgedrukte foto's.
Ik heb zelf ook een digitale camera. Ik heb ook geheugenkaarten. En ik heb de mogelijkheid om zelf thuis de mooiste foto’s af te drukken op het meest glimmende fotopapier van de hoogste kwaliteit met een luxe printer. En toch doe ik dat niet. Ik heb het een paar keer geprobeerd ja...
Opeens voelde ik me ingehaald door een heel veel oudere man! Die loopt zo binnen, ramt zijn kaart in die machine en print daar zijn foto’s uit.
We kwamen weer langs de draaimolen.
Ik zag nu één meisje enorm lachen. Breeduit, met witte kleine tandjes en een hele grote bos haar. Zwaaiend en joelend naar haar moeder.
Ik moet meer foto’s gaan maken.
Kinderen wezen naar de kleurrijke draaimolen. Moeders tilden hun kinders in de stoeltjes. Het draaien ging beginnen. En toen viel het me op dat geen enkel kind lachte. Als je vier bent, weet je toch wel dat een draaimolen rondjes draait?
Er was ook geen angst te zien in hun ogen. Ze vonden er gewoon niets aan. Als gedrogeerde biggetjes keken ze maar een beetje suf voor zich uit. Nieteens om hun heen kijkend, zwaaiend naar alles dat voorbij raast en bewegen met die beentjes. Dat deed ik vroeger. Maar voor deze kleuters is het misschien niet stoer genoeg. Ze hebben natuurlijk al veel echter werk gezien op MTV.
Na de Hunkemöller eindigen we bij de fotoservice van de Hema. Gewoon een rolletje ophalen dat eerder die week was afgegeven. En in de rij staan, want ook bij de Hema is geďnvesteerd in méér kwaliteit door nog minder personeel. En dat betekent altijd wachten.
In mijn ooghoek zag ik een oude man. Ik schatte hem zeker een jaartje of zeventig. Hij pakte een digitale camera uit zijn jaszak. Hij draaide ‘m een paar keer om en trok er toen behendig een flash card uit. Hij stond voor een digitale afdrukcomputer en stak zijn flash card zonder problemen in het juiste gleufje. Zijn hoofd schoot licht naar achteren en ik zag dat het beeldscherm gevuld werd met zijn foto’s. Hij glunderde een beetje. Hij drukte met zijn vinger op afbeelding en deze kwam uitvergroot in beeld. De man knikte tevreden en deed hetzelfde met de volgende foto. Maar toen kwam er een hand omhoog die gebaarde dat die niet zo goed was. Tegen de computer. Hij selecteerde twee van de drie foto’s. Voor zover ik het kon zien waren het alledrie foto’s van een vrouw in een stoel in een typisch volgestouwde seniorenwoning met dikke eikenhouten meubelen. Toen drukte hij op afdrukken en keek hij naar het printbakje. Er begon iets te ratelen. Hij pakte zijn geheugenkaart en borg deze weer netjes op in zijn digitale camera.
We waren aan de beurt en haalden 23 afgedrukte foto’s op. Eén foto was mislukt, zoals er altijd wel eentje mislukt. Bij het verlaten van de winkel liep ik langs de man die met zijn zojuist afgedrukte ook naar buiten liep. Hij ging iemand gelukkig maken met zijn supersnel afgedrukte foto's.
Ik heb zelf ook een digitale camera. Ik heb ook geheugenkaarten. En ik heb de mogelijkheid om zelf thuis de mooiste foto’s af te drukken op het meest glimmende fotopapier van de hoogste kwaliteit met een luxe printer. En toch doe ik dat niet. Ik heb het een paar keer geprobeerd ja...
Opeens voelde ik me ingehaald door een heel veel oudere man! Die loopt zo binnen, ramt zijn kaart in die machine en print daar zijn foto’s uit.
We kwamen weer langs de draaimolen.
Ik zag nu één meisje enorm lachen. Breeduit, met witte kleine tandjes en een hele grote bos haar. Zwaaiend en joelend naar haar moeder.
Ik moet meer foto’s gaan maken.
Labels: persoonlijk
