Je kunt mij op de volgende manieren bereiken.
Telefonisch op telefoonnummer 06 - 42 97 97 41.
Per e-mail op
email@ramonstoppelenburg.com of via dit formulier.
In de Stiltekamer is
het stil.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Neem contact op met mij
Rond
De voldoening die fulltime schrijven met zich meebrengt is dat je soms de illusie hebt dat je ècht iets goeds hebt geschreven.
Een heel prettig gevoel. Totdat je een dag later kijkt naar die opgeschreven woordenbrij en inziet dat het lang niet zo fantastisch is. Of eigenlijk helemaal niet zo fakkeldragend is. Eigenlijk gewoon bar slecht is.
Met die inzichten in mijn rugzak lukt het mij dus om alles wat ik de afgelopen weken heb geproduceerd tot amper iets te verklaren. Schrijfoefeningen zijn het, zeg ik je, meer niets. De uitgever zou zich toch grote zorgen gaan maken als hij daar toch iets van onder ogen krijgt.
En dan onderbreek ik dat werk met een lange wandeling, door het dorp, langs het dorp of helemaal om het dorp heen. En meestal langs een bakker, want brood is hier niet lang houdbaar.
Dagelijks rijden er 's ochtends tientallen auto's het dorp uit, langs het huis waarin ik verblijf. De bestuurders, vrijwel altijd alleen, rijden naar hun professionele werkzaamheden elders. Pas rond zeven uur komt de kolone weer terug en krijg je met tien auto's op een rij soms kans op een file als een verre buurman zijn schapen laat oversteken naar een ander ef.
Overdag is het dorp dood. Afgezien van de kerktoren die ieder uur zijn geluiden laat horen en de winkeldeurtjes die geopend en gesloten worden door gezette, oude huisvrouwtjes, gebeurt er verder niets. Ja, die kerkvader loopt rond en groet iedereen. Ik probeer hem een beetje te mijden. Ik ben niet zo kerkelijk en mij zie je dus niet snel de kerk instappen.
Er is zelfs geen voetbalwedstrijd van de sterke macht van dit dorp tegen een ander dorp. Terwijl er een heus voetbalveld is met een tribune van tien houten planken.
Misschien willen ze wel graag voetballen, maar hebben ze andere dingen aan hun hoofd waardoor die sport erin schiet.
Er wòrdt wel gevoetbald, maar dan door vrije schoolkinderen. Ergens in de namiddag hoor ik altijd wel spelende kinderen, die met zelf-samengestelde halve elftalletjes gebruiken maken van het onderhouden voetbalveldje. En als ze er niet zijn ligt er een bal, eenzaam achtergelaten, op het veld.
Net als bij mij in het huisje, als ik terugkom van een wandeling: de laptop staat in standby-stand.
Een heel prettig gevoel. Totdat je een dag later kijkt naar die opgeschreven woordenbrij en inziet dat het lang niet zo fantastisch is. Of eigenlijk helemaal niet zo fakkeldragend is. Eigenlijk gewoon bar slecht is.
Met die inzichten in mijn rugzak lukt het mij dus om alles wat ik de afgelopen weken heb geproduceerd tot amper iets te verklaren. Schrijfoefeningen zijn het, zeg ik je, meer niets. De uitgever zou zich toch grote zorgen gaan maken als hij daar toch iets van onder ogen krijgt.
En dan onderbreek ik dat werk met een lange wandeling, door het dorp, langs het dorp of helemaal om het dorp heen. En meestal langs een bakker, want brood is hier niet lang houdbaar.
Dagelijks rijden er 's ochtends tientallen auto's het dorp uit, langs het huis waarin ik verblijf. De bestuurders, vrijwel altijd alleen, rijden naar hun professionele werkzaamheden elders. Pas rond zeven uur komt de kolone weer terug en krijg je met tien auto's op een rij soms kans op een file als een verre buurman zijn schapen laat oversteken naar een ander ef.
Overdag is het dorp dood. Afgezien van de kerktoren die ieder uur zijn geluiden laat horen en de winkeldeurtjes die geopend en gesloten worden door gezette, oude huisvrouwtjes, gebeurt er verder niets. Ja, die kerkvader loopt rond en groet iedereen. Ik probeer hem een beetje te mijden. Ik ben niet zo kerkelijk en mij zie je dus niet snel de kerk instappen.
Er is zelfs geen voetbalwedstrijd van de sterke macht van dit dorp tegen een ander dorp. Terwijl er een heus voetbalveld is met een tribune van tien houten planken.
Misschien willen ze wel graag voetballen, maar hebben ze andere dingen aan hun hoofd waardoor die sport erin schiet.
Er wòrdt wel gevoetbald, maar dan door vrije schoolkinderen. Ergens in de namiddag hoor ik altijd wel spelende kinderen, die met zelf-samengestelde halve elftalletjes gebruiken maken van het onderhouden voetbalveldje. En als ze er niet zijn ligt er een bal, eenzaam achtergelaten, op het veld.
Net als bij mij in het huisje, als ik terugkom van een wandeling: de laptop staat in standby-stand.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:09: Iemand wiens naam ik me niet kon herinneren, maar die beroemd genoeg was om geciteerd te worden, had eens gezegd; een goed idee is een idee dat ik goed vind als ik dronken ben én als ik nuchter ben." (uit: Iedereen kan schrijven van marieke Groen: De verleiding, Arena 2007)
reageerde om
09 januari, 2008 15:09: Dat brood hier, dat is wel bar onhandig, vind je niet? Soms is het prettig om je dag te kunnen onderbreken, maar soms wil je gewoon het brood van gisteren kunnen eten.
reageerde om
09 januari, 2008 15:09: Ik kom net terug uit Frankrijk. Dacht altijd dat de cliche Fransman met een stokbrood onder z'n arm net zoiets zeldzaams was als een Nederlander op klompen. Maar niets is minder waar. Iedereen loopt daar de hele f*cking dag met een stokbrood onder z'n arm. Ik zweer het je!
reageerde om
09 januari, 2008 15:10: Ik heb de neiging te zeggen: zit niet zo te zeuren, mens! Je zit in Frankrijk! :-)
Maar ik begrijp wat je bedoelt. Van die tekst die zo goed oogt, en dan vervolgens in de virtuele prullenbak kan. Altijd nog beter dan een retegoede tekst en dan vergeten op te slaan...
reageerde om
09 januari, 2008 15:10: En toch weer een stukje geschreven, eigenlijk over niets. En alles tegelijkertijd ;) Inspiratie valt niet af te dwingen, helaas. Dat komt en dat gaat. Maar het komt, altijd :)
reageerde om
09 januari, 2008 15:10: Doe wat je moet doen of niet kunt laten. Dat het moeilijk is of je soms onzeker maakt doet er niet toe. Het is wat het is. Now get on with it.
reageerde om
09 januari, 2008 15:10: Alle ingredienten voor een fantastisch verhaal: werkende kerels, oude wijfen die achter hun gehaakte vitrages de straat bespieden, jij met je stokbrood geklemd onder je armen, schuifelend door het dorp. Is heel het dorp in ruste?
ReageerEerste bezoek
Het is heerlijk om mijzelf terug te trekken op het Franse platteland.
Er gebeurt hier zo verschrikkelijk weinig. Een dagelijkse wandeling naar het dorp voor vers stokbrood en de kleine boodschap hier en daar en weer terug. Verkenningstochtjes over de omringende heuvels waar de planten al aardig groen worden en zich voorbereiden op een druifrijke zomer. Het is ook net alsof het hier áltijd lente is en nooit anders is geweest!
De eerder genoemde haan blijkt inderdaad oud en dement. Dat blijkt uit het feit dat hij zich soms verslaapt en pas rond het middaguur ontdekt dat hij vergeten is de hele vallei wakker te schreeuwen. Hij probeert het dan nog eens, maar geeft de moed al snel op.
Het eerste bezoek heeft zich ook gemeld. Vrij ongemakkelijk opende ik de voordeur. Ongemakkelijk omdat ik geen bezoek verwacht en omdat ik de taal van de lokale bewoners totaal niet machtig ben zonder internetwoordenboek op klikafstand.
Maandagochtend stond er zowaar een monnik of een kerkvader voor de deur. Daar ga ik dan maar een beetje van uit, want hij was gekleed in een donkerbruin gewaad en er was een touw om zijn middel gebonden. The old fashion way, yeah!
Hij bracht een bezoek namens de kerk, want blijkbaar had hij via via vernomen dat er een nieuw gezicht in het dorp gesignaleerd was. Hij had zelfs een bijbel in zijn hand, betere identificatie kon ik aan de deur niet wensen!
Maar ik snapte niet veel van zijn dorp- en kerkinformatie, gebaarde en stotterde in verschrikkelijk slecht Frans dat ik een tijdelijke Nederlandse bezoeker ben en dat ik in dit huisje hier aan het werk ben. Je suis un écrivain ici, meldde ik trots.
Het kwam er allemaal op neer dat ik van harte welkom was in zijn kerkgemeenschap en vervolgens noemde hij enkele dagen van de week en tijden van kerkdiensten. Ik bedankte hem hartelijk en wenste hem verder een goede dag.
Hij liep het tuinpad af en sloot netjes het tuinhekje. Hij keek naar het huis en sloeg een kruis.
Er gebeurt hier zo verschrikkelijk weinig. Een dagelijkse wandeling naar het dorp voor vers stokbrood en de kleine boodschap hier en daar en weer terug. Verkenningstochtjes over de omringende heuvels waar de planten al aardig groen worden en zich voorbereiden op een druifrijke zomer. Het is ook net alsof het hier áltijd lente is en nooit anders is geweest!
De eerder genoemde haan blijkt inderdaad oud en dement. Dat blijkt uit het feit dat hij zich soms verslaapt en pas rond het middaguur ontdekt dat hij vergeten is de hele vallei wakker te schreeuwen. Hij probeert het dan nog eens, maar geeft de moed al snel op.
Het eerste bezoek heeft zich ook gemeld. Vrij ongemakkelijk opende ik de voordeur. Ongemakkelijk omdat ik geen bezoek verwacht en omdat ik de taal van de lokale bewoners totaal niet machtig ben zonder internetwoordenboek op klikafstand.
Maandagochtend stond er zowaar een monnik of een kerkvader voor de deur. Daar ga ik dan maar een beetje van uit, want hij was gekleed in een donkerbruin gewaad en er was een touw om zijn middel gebonden. The old fashion way, yeah!
Hij bracht een bezoek namens de kerk, want blijkbaar had hij via via vernomen dat er een nieuw gezicht in het dorp gesignaleerd was. Hij had zelfs een bijbel in zijn hand, betere identificatie kon ik aan de deur niet wensen!
Maar ik snapte niet veel van zijn dorp- en kerkinformatie, gebaarde en stotterde in verschrikkelijk slecht Frans dat ik een tijdelijke Nederlandse bezoeker ben en dat ik in dit huisje hier aan het werk ben. Je suis un écrivain ici, meldde ik trots.
Het kwam er allemaal op neer dat ik van harte welkom was in zijn kerkgemeenschap en vervolgens noemde hij enkele dagen van de week en tijden van kerkdiensten. Ik bedankte hem hartelijk en wenste hem verder een goede dag.
Hij liep het tuinpad af en sloot netjes het tuinhekje. Hij keek naar het huis en sloeg een kruis.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:11: Ben toch benieuwd wat voor een geruchten die kerkvader had opgevangen :)
reageerde om
09 januari, 2008 15:11: Het lijkt me heerlijk op het platteland aldaar. We hadden begin dit jaar bijna een huis gekocht.
reageerde om
09 januari, 2008 15:11: Ge zijt opgemerkt, dat kwam ie even laten weten.
En zieltjes winnen blijft toch ook een mooi vak ;)
reageerde om
09 januari, 2008 15:11: Wow, het klinkt als "A year in the Provence" of hoe dat boek ook mag heten. Al die idyllische Franse cliche's die zomaar in het echt gebeuren.
reageerde om
09 januari, 2008 15:11: En nog steeds blijven mensen zeggen dat Fransen onaardig zijn :)
reageerde om
09 januari, 2008 15:12: Gelukkig dat die haan oud en dement is dan kun je in ieder geval (een beetje) uitslapen.
reageerde om
09 januari, 2008 15:12: Een kruisje bij het hekje, uw inspanningen komen gezegend weer mee richting mokum.
reageerde om
09 januari, 2008 15:12: Toe maar, dat gaat gewoon in Frankrijk zitten schrijven. Pjoe! *jaloers*
reageerde om
09 januari, 2008 15:12: Al gekeken naar de plaatselijke voetbal wedstrijd? Ieder jaar gaan we terug naar het zelfde plekje in Frankrijk. En ieder jaar volg ik een van de thuiswedstrijden van de club in het dorp. De heren staan bierdrinkend en rokend langs de kant warm te draaien. Meestal wordt de plaatselijke (demente) haan het doel uitgeschoten en staat de pastoor met rode konen het veld te zegenen. Het is ook overal het zelfde, geniet ervan!
ReageerEven voorstellen
Dit is nu de haan op het erf van de buurman die mij iedere ochtend veel te vroeg wakker kukelt. Waarschijnlijk is hij al een paar jaartjes oud, want het is ook meer schreeuwen dan kukelen te noemen. Ik zit er aan te denken om keelsnoepjes in zijn drinkwater te gooien.
Of om maar naar het dorp te lopen en bij één van de winkeltjes op zoek te gaan naar oordopjes. Foq, hoe heet dat in het Frans? Les Bouchons d'oreille ofzo?
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:13: Oui oui, ce peut être comme ça :) Mais on peut dire aussi: "Je cherche des bouchons pour le QQleQ!
ReageerBienvenue en France!
'Ik kan het aan mijn vader vragen,' had die vriend van mij nog tegen me gezegd.
Twee weken later zat ik met die vader in een typische bestuurderswagen - het eikenhouten dashboard ontbrak er nog net aan - en reden we samen door Frans heuvellandschap.
Ik had er een bijzondere treinreis opzitten, na een overstap in Lyon moest ik nog met een boemeltrein over, langs en door idyllische dorpjes en uitstappen in Roanne. Het was lang geleden dat ik zo'n afstand aflegde met de trein.
De vader van die vriend had vorige zomer een klein, vervallen huisje gekocht aan de rand van een Frans dorpje. De familie had er al enige malen verbleven en waren de boel mooi aan het opknappen. Hij had net wat opruimwerkzaamheden achter de rug en wilde terugrijden naar Nederland, toen hij hoorde van mijn bijzondere verzoek om enkele weken in het huisje te mogen verblijven.
'In je eentje?' had hij nog gevraagd. 'Wat wou je dan gaan doen?'
Gelukkig had die vader weleens over mij gehoord en klonk het hem nieteens zo gek in de oren dat de ware reden was: een boek schrijven. Hij zou me wel van het station komen ophalen.
Het dorpje, ten zuiden van Roanne, het zuidoosten van Frankrijk, was klein, maar kon mij aan alle behoeften voorzien, vertelde hij mij tijdens de autorit. Het had een kerkplein en een bakker, een slager en meer van dat soort winkeltjes.
Het huisje zelf stond een kilometer buiten dit dorp, dus ik moest het niet erg vinden om voor vers stokbrood een wandeling te maken. Ik keek om mij heen en zag de glooiende groene wijnvelden en een grote diversiteit aan boerderijdieren. Ook al verbleef ik plots vijftig jaar terug in de tijd: dit zou wel goed komen, dacht ik.
Het huisje had een soutterain waarbij ik op moest passen tijdens mijn verblijf. Als het hard regent loopt deze onder water en moet de pomp aangezet worden. Op de eerste verdieping was het woongedeelte met twee slaapkamers, een keuken en een klein woonkamertje. Nog nergens was te zien dat hier een Nederlandse familie was ingetrokken: het was nog een erg fijne en traditionele Franse woning. Ikea kennen ze hier gelukkig nog niet.
De vader liet mij uiteindelijk achter met de sleutel, een paar belangrijke telefoonnummers en een enorme gepekelde varkenspoot waar ik desgewenst mijn plakjes ham kon afsnijden. Genoeg voor een paar weken ham op brood.
Allereerst gooide ik alle verduisterende kleppen voor alle ramen open en liet een zachte, frisse voorjaarswind door het huis trekken.
Met een Frans biertje in mijn handen zat ik vandaag in het raamkozijn. Buiten schuifelde een oud boertje op klompen voorbij die hartelijk Bonjour! naar mij riep. Hij sleepte een onwillende ezel achter zich aan die vast wist dat hij zelf niets te willen heeft maar toch tegenwerkt voorzover zijn leeftijd dat toelaat.
Dat wordt nog wat met dat boek.
Twee weken later zat ik met die vader in een typische bestuurderswagen - het eikenhouten dashboard ontbrak er nog net aan - en reden we samen door Frans heuvellandschap.
Ik had er een bijzondere treinreis opzitten, na een overstap in Lyon moest ik nog met een boemeltrein over, langs en door idyllische dorpjes en uitstappen in Roanne. Het was lang geleden dat ik zo'n afstand aflegde met de trein.
De vader van die vriend had vorige zomer een klein, vervallen huisje gekocht aan de rand van een Frans dorpje. De familie had er al enige malen verbleven en waren de boel mooi aan het opknappen. Hij had net wat opruimwerkzaamheden achter de rug en wilde terugrijden naar Nederland, toen hij hoorde van mijn bijzondere verzoek om enkele weken in het huisje te mogen verblijven.
'In je eentje?' had hij nog gevraagd. 'Wat wou je dan gaan doen?'
Gelukkig had die vader weleens over mij gehoord en klonk het hem nieteens zo gek in de oren dat de ware reden was: een boek schrijven. Hij zou me wel van het station komen ophalen.
Het dorpje, ten zuiden van Roanne, het zuidoosten van Frankrijk, was klein, maar kon mij aan alle behoeften voorzien, vertelde hij mij tijdens de autorit. Het had een kerkplein en een bakker, een slager en meer van dat soort winkeltjes.
Het huisje zelf stond een kilometer buiten dit dorp, dus ik moest het niet erg vinden om voor vers stokbrood een wandeling te maken. Ik keek om mij heen en zag de glooiende groene wijnvelden en een grote diversiteit aan boerderijdieren. Ook al verbleef ik plots vijftig jaar terug in de tijd: dit zou wel goed komen, dacht ik.
Het huisje had een soutterain waarbij ik op moest passen tijdens mijn verblijf. Als het hard regent loopt deze onder water en moet de pomp aangezet worden. Op de eerste verdieping was het woongedeelte met twee slaapkamers, een keuken en een klein woonkamertje. Nog nergens was te zien dat hier een Nederlandse familie was ingetrokken: het was nog een erg fijne en traditionele Franse woning. Ikea kennen ze hier gelukkig nog niet.
De vader liet mij uiteindelijk achter met de sleutel, een paar belangrijke telefoonnummers en een enorme gepekelde varkenspoot waar ik desgewenst mijn plakjes ham kon afsnijden. Genoeg voor een paar weken ham op brood.
Allereerst gooide ik alle verduisterende kleppen voor alle ramen open en liet een zachte, frisse voorjaarswind door het huis trekken.
Met een Frans biertje in mijn handen zat ik vandaag in het raamkozijn. Buiten schuifelde een oud boertje op klompen voorbij die hartelijk Bonjour! naar mij riep. Hij sleepte een onwillende ezel achter zich aan die vast wist dat hij zelf niets te willen heeft maar toch tegenwerkt voorzover zijn leeftijd dat toelaat.
Dat wordt nog wat met dat boek.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:13: Waarom reist iedereen af naar het buitenland om een boek te schrijven? Is dat hip ofzo?
reageerde om
09 januari, 2008 15:13: Zon, een andere omgeving, rust- lijkt me heerlijk om daar tot de kern van wat je wilt schrijven te komen.
Je suis jalouse!
reageerde om
09 januari, 2008 15:14: Ah, man, die omgeving inspireert enorm :) Zelf ben ik regelmatig te vinden bij een wijnboer in Frankrijk, die rust, omgeving, geur, uitzichten...
reageerde om
09 januari, 2008 15:14: Inspiratie volop, zo te lezen. Hoewel ik het zelf ook wel lekker vind om in een vertrouwde omgeving vastgeroest te zitten, want dan moet je je fantasie extra aan het werk zetten.
reageerde om
09 januari, 2008 15:14: Ik dacht juist dat dagelijkse ellende een goede bodem is voor het ontstaan van kunst.
Een oosteuropees land zou dan misschien een betere keuze zijn geweest ;-)
reageerde om
09 januari, 2008 15:14: Heerlijk, weg en een paar weken niets vullen met romanschrijverij, succes!
Reageer
