Je kunt mij op de volgende manieren bereiken.
Telefonisch op telefoonnummer 06 - 42 97 97 41.
Per e-mail op
email@ramonstoppelenburg.com of via dit formulier.
In de Stiltekamer is
het stil.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Neem contact op met mij
Bang
Ik zat in de zilvergrijze Audi van Anne-Sophie en we reden naar Italië.
Van een klein dorpje in het zuidoosten van Frankrijk naar Montesilvano om precies te zijn. Van het glooiend groene Franse platteland reden we al snel rond de bergketens van de Alpen, door lange tunnels en langs diverse drukke controleposten voor het vrachtverkeer. Ik had lang niet zó veel vrachtwagens gezien op één snelweg.
Anne-Sophie had een erg relaxte radiozender met rockmuziek op staan toen we rond elf uur in de ochtend langs Turijn reden. Ik voelde me goed, hoewel ik zo nu en dan een nare hoestbui had. Ik had mezelf vanochtend vroeg warm aangekleed, maar had niet verwacht dat het zo warm zou worden in de auto. Ik voelde druppeltjes zweet uit mijn oksels sijpelen, zoals de regendruppels van de vooruit stroomden. Dat werd nog wat voor de verwachte tien uur rijden. Anne-Sophie hoopte nog voor donker thuis te zijn.
'Anne-Sophie,' begon ik tegen haar. 'Waarom neem je mij mee naar jouw appartement in Italië? Niet dat ik bang ben voor jou, maar ik kom weinig mensen tegen die zo spontaan een stukje leven willen delen met een volstrekt onbekende.'
Ze lachte naar me.
'Ik heb zelf ook niet stilgezeten, sciocco. Ik heb je nagetrokken op het internet en daar kwam ik erachter dat jij geen problemen hebt met het logeren bij voor jou onbekende mensen. En zo was het voor mij ook moeilijk om je uit te nodigen en mee te nemen.'
Ze zette de ruitenwisser op een snellere interval en haalde haar hand door haar bruine, lange haar.
Ze had gewoon mijn online verleden opgegraven en had daarmee mijn vorige leven ontdekt! Het was een leven van grote contrasten en enorm veel doorzettingsvermogen. Om het normale leven tijdelijk achter me te laten moest ik dagelijks de verstandmeter op nul gezet worden. Iedere dag onderweg dacht ik: 'Ik ben gek dat ik dit doe, maar wel de allereerste gek die dit lukt!'
Dat hield me uiteindelijk zolang gaande, bij welke familie of persoon ik ook maar een dagje verbleef, op welk continent ter wereld dan ook.
'Dat was een enorme trip die je gemaakt hebt,' ging Anne-Sophie verder. 'Ik neem aan dat je er veel van hebt geleerd.'
'Het voelt voor mij als iets van heel lang geleden. Ik doe er eigenlijk er weinig mee.'
'Wat zou je ermee kunnen doen?' vroeg ze.
'Dat heb ik dus nooit zo goed geweten. Ik heb meer dan tienduizend mensen ontmoet, ik verbleef bij studenten, dertigers, bejaarden, vrijgezellen, gehandicapten, homoseksuelen, moslims, noem maar op! Met al die ontmoetingen zou ik een prachtig boek kunnen schrijven, iedereen vertelde me een andere levensverhaal.'
'En dat lukt niet?'
Waarom moest ze juist op dat moment, in de auto, de spijker op zijn kop slaan?
'Nee, niemand zit te wachten op een roman met duizenden personges en al hun inzichten en ervaringen. '
'Ik heb gelezen dat je veel succes hebt gehad hebt sinds dat internetreisproject.' L'internet viagga, noemde ze het. 'Je hebt er een boek over mogen schrijven, je hebt radio gemaakt - alles wat je sindsdien hebt kunnen doen heb je te danken gehad aan dat gouden idee van je.'
Ik gaf haar gelijk. Daarna was het een paar minuten stil en luisterden we naar de muziek. Alanis Morissette zong Head over Feet.
Ik bestudeerde de wegenkaart van Italië en voorspelde dat we via Asti, Piacenza en Parma de oostkust zouden bereiken bij Rimini. Dan was het enkel nog een lang stuk langs de Adriatische Zeekust naar Montesilvano.
'Volgens mij ben je bang dat wat je nu ook schrijft ook succesvol zal zijn. En dat wil je niet en daarom lukt dat schrijven van je momenteel niet zo lekker.'
'Nee joh,' bracht ik in, 'een roman schrijven is wel andere koek.'
'Wat voor koek?' Oei, een taalbarrière.
'Ik bedoel dat je wel een stillistische pen moet hebben om een goede roman te schrijven. Dat heeft niets met mijn verleden of ervaringen te maken. Het is zitten en schrijven en na lang ploeteren zorgen dat er wat moois uitkomt. Het is absoluut niet makkelijk!'
'Volgens mij ben jij zo'n perfectionist die dat wel zou lukken. It will only take a little more time.'
Ik keek uit het raam en zag het Italiaanse platteland langs de snelweg voorbij schieten. Het was groen, leeg en wat er stond aan houten huisjes was hevig aan het vervallen. En aan de bewolking te zien zou het blijven regenen.
'Dus jij denkt dat ik bang bent om te schrijven? Dat ik bang ben voor alles wat ik ook maar ga doen? Omdat ik het gevoel hebt dat het me toch lukt?'
'Si.'
Haar glimlach verraadde een grijns. Er drukte iets zwaars op mijn maag en plots werd de snelweg voor ons verlicht door een zonnestraal. Ik ben helemaal nergens bang voor!
Van een klein dorpje in het zuidoosten van Frankrijk naar Montesilvano om precies te zijn. Van het glooiend groene Franse platteland reden we al snel rond de bergketens van de Alpen, door lange tunnels en langs diverse drukke controleposten voor het vrachtverkeer. Ik had lang niet zó veel vrachtwagens gezien op één snelweg.
Anne-Sophie had een erg relaxte radiozender met rockmuziek op staan toen we rond elf uur in de ochtend langs Turijn reden. Ik voelde me goed, hoewel ik zo nu en dan een nare hoestbui had. Ik had mezelf vanochtend vroeg warm aangekleed, maar had niet verwacht dat het zo warm zou worden in de auto. Ik voelde druppeltjes zweet uit mijn oksels sijpelen, zoals de regendruppels van de vooruit stroomden. Dat werd nog wat voor de verwachte tien uur rijden. Anne-Sophie hoopte nog voor donker thuis te zijn.'Anne-Sophie,' begon ik tegen haar. 'Waarom neem je mij mee naar jouw appartement in Italië? Niet dat ik bang ben voor jou, maar ik kom weinig mensen tegen die zo spontaan een stukje leven willen delen met een volstrekt onbekende.'
Ze lachte naar me.
'Ik heb zelf ook niet stilgezeten, sciocco. Ik heb je nagetrokken op het internet en daar kwam ik erachter dat jij geen problemen hebt met het logeren bij voor jou onbekende mensen. En zo was het voor mij ook moeilijk om je uit te nodigen en mee te nemen.'
Ze zette de ruitenwisser op een snellere interval en haalde haar hand door haar bruine, lange haar.
Ze had gewoon mijn online verleden opgegraven en had daarmee mijn vorige leven ontdekt! Het was een leven van grote contrasten en enorm veel doorzettingsvermogen. Om het normale leven tijdelijk achter me te laten moest ik dagelijks de verstandmeter op nul gezet worden. Iedere dag onderweg dacht ik: 'Ik ben gek dat ik dit doe, maar wel de allereerste gek die dit lukt!'
Dat hield me uiteindelijk zolang gaande, bij welke familie of persoon ik ook maar een dagje verbleef, op welk continent ter wereld dan ook.
'Dat was een enorme trip die je gemaakt hebt,' ging Anne-Sophie verder. 'Ik neem aan dat je er veel van hebt geleerd.'
'Het voelt voor mij als iets van heel lang geleden. Ik doe er eigenlijk er weinig mee.'
'Wat zou je ermee kunnen doen?' vroeg ze.
'Dat heb ik dus nooit zo goed geweten. Ik heb meer dan tienduizend mensen ontmoet, ik verbleef bij studenten, dertigers, bejaarden, vrijgezellen, gehandicapten, homoseksuelen, moslims, noem maar op! Met al die ontmoetingen zou ik een prachtig boek kunnen schrijven, iedereen vertelde me een andere levensverhaal.'
'En dat lukt niet?'
Waarom moest ze juist op dat moment, in de auto, de spijker op zijn kop slaan?
'Nee, niemand zit te wachten op een roman met duizenden personges en al hun inzichten en ervaringen. '
'Ik heb gelezen dat je veel succes hebt gehad hebt sinds dat internetreisproject.' L'internet viagga, noemde ze het. 'Je hebt er een boek over mogen schrijven, je hebt radio gemaakt - alles wat je sindsdien hebt kunnen doen heb je te danken gehad aan dat gouden idee van je.'
Ik gaf haar gelijk. Daarna was het een paar minuten stil en luisterden we naar de muziek. Alanis Morissette zong Head over Feet.
You are the bearer of unconditional things
You held your breath and the door for me
Thanks for your patience
Ik bestudeerde de wegenkaart van Italië en voorspelde dat we via Asti, Piacenza en Parma de oostkust zouden bereiken bij Rimini. Dan was het enkel nog een lang stuk langs de Adriatische Zeekust naar Montesilvano.
'Volgens mij ben je bang dat wat je nu ook schrijft ook succesvol zal zijn. En dat wil je niet en daarom lukt dat schrijven van je momenteel niet zo lekker.'
'Nee joh,' bracht ik in, 'een roman schrijven is wel andere koek.'
'Wat voor koek?' Oei, een taalbarrière.
'Ik bedoel dat je wel een stillistische pen moet hebben om een goede roman te schrijven. Dat heeft niets met mijn verleden of ervaringen te maken. Het is zitten en schrijven en na lang ploeteren zorgen dat er wat moois uitkomt. Het is absoluut niet makkelijk!'
'Volgens mij ben jij zo'n perfectionist die dat wel zou lukken. It will only take a little more time.'
Ik keek uit het raam en zag het Italiaanse platteland langs de snelweg voorbij schieten. Het was groen, leeg en wat er stond aan houten huisjes was hevig aan het vervallen. En aan de bewolking te zien zou het blijven regenen.
'Dus jij denkt dat ik bang bent om te schrijven? Dat ik bang ben voor alles wat ik ook maar ga doen? Omdat ik het gevoel hebt dat het me toch lukt?'
'Si.'
Haar glimlach verraadde een grijns. Er drukte iets zwaars op mijn maag en plots werd de snelweg voor ons verlicht door een zonnestraal. Ik ben helemaal nergens bang voor!
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 14:59: Die Anne-Sophie is niet achterlijk ;)Dat zou weleens een hele goede muze kunnen zijn.
reageerde om
09 januari, 2008 15:00: Perfectie houdt veel tegen ja.
reageerde om
09 januari, 2008 15:00: Goed dat je weer wat van je hebt laten lezen. Zegt eigenlijk al genoeg.......
reageerde om
09 januari, 2008 15:00: Het is gewoon het "die-altijd-moeilijke-tweede-plaat" syndroom, zoals bekend in de muziekwereld.
reageerde om
09 januari, 2008 15:00: Vergis je niet, een roman is inderdaad héél wat anders dan non-fictie! Duizend stemmen in één roman is inderdaad niet zo'n goed idee, maar ze kunnen wel als basis dienen. Fictionaliseren die bende, dus! En zoals Gerard Reve al zei: Echt gebeurd is geen argument ;-)
reageerde om
09 januari, 2008 15:00: Je schrijft echt op een manier dat ik niet kan stoppen het af te lezen, terwijl ik helemaal geen liefhebber ben van lezen.
ReageerHet is heel simpel
De dokter in het dorp constateerde een longontsteking bij mij.
Dat krijg je ervan als je denkt dat het warm genoeg is om lange ommetjes te maken, 's ochtends door de dauw naar de bakker te lopen en er halverwege achter komt dat het best wel fris is. Maar ik ben een bikkel, ik kan er tegen. Niet dus. Bikkel moet binnenblijven, warmgehouden worden en antibioticapillen slikken totdat het weer allemaal goedkomt.
En wat moet een Nederlander met een longontsteking in een afgelegen dorp van niets in het zuidoosten van Frankrijk? In z'n eentje. Dat is voer voor een zwaar depressieve roman die enkel mijn gevoelens van beroerdheid reflecteert. Dat wil niemand lezen!
Daarmee besefte ik wat Anne-Sophie voor mij is gaan betekenen in de afgelopen week.
'Misschien moet ik je maar meenemen,' had ze gezegd. Toen ik vroeg waarheen, zei ze gemeend: 'Naar Italië. Daar woon ik, sciocco!' Ze noemt me een dwaas.
Mijn gedachten konden het niet bevatten. Hoe kwam ze op het idee om mij mee te nemen naar Italië? Waarom zou iemand dat doen? Wie is hier de dwaas?
'Het is heel simpel,' zei ze. 'Ik kan je in Roanne op de trein zetten en dan neem je in Lyon de TGV naar huis en ben je vanavond weer in je Amsterdam. En kun je lekker uitzieken. Maar ik begrijp dat je niet voor niets hier bent gekomen. Je moet iets doen, iets afmaken. Je hebt een missie. En daar wil ik je bij helpen, alleen kun je hier niet blijven. Helemaal alleen. Dus je stapt op de trein naar huis, òf ik neem je mee naar Montesilvano. Dan kun je uitzieken in mijn appartement. Zodra je je iets beter voelt, ga je weer verder met je werk. Ik ben overdag op kantoor, dus je hebt alle vrijheid.'
Het was allemaal veel beter dan hier blijven of naar huis gaan. Het was misschien allemaal zelfs veel beter. Italië, gaaf! Taaltechnisch verandert er niets, want ik spreek naast Frans ook geen woord Italiaans.
Maar Italië! Het land van de cappucino, van cantuccini's en nog meer heerlijk eten! Het land van de zon en het temperament. Het land van het genieten. En Montesilvano? Dat werd googelen: een voorstadje van Pescara aan de oostkust. En de vader van Dean Martin was daar geboren.
Een paar weken geleden was ik nog aan het werk op een kantoor in Nederland. Een best wel saaie 8,5-uur-aanwezigheid-verplichting die uitgevonden is om de economie draaiend te houden. Geen slecht idee van de uitvinder, maar mijn persoonlijke economie kiest dan uiteraard voor het andere uiterste.
'Ik ga mee,' zei ik. Och, wat voelde ik me op dat moment opeens beter!
'Leuk!' Anne-Sophie werd er ook gelukkig van mijn verlossende woorden. Ze kwam naast me op de bank zitten en sloeg een arm om me heen. 'Echt, dat vind ik heel leuk!'
Ik lachte van ongemak. Ik vond het ook heel erg leuk. Ik vind Anne-Sophie eigenlijk ook heel leuk. Waar zijn de tissues? Shit. Dit vind ik best eng. Ik snoot mijn neus.
'Het is zo'n zes uur rijden en ik wil morgenochtend vertrekken. Dus als jij je spullen inpakt, zorg ik ervoor dat dit huisje goed achtergelaten wordt.'
Kijk mama, ik word verwend!
'Ik zeg vanavond gedag bij mijn moeder, kan ik daarna hier blijven slapen? Dat lieve mens wordt me nu echt teveel.'
'Weet zij dat je hier bent?'
'Ja, en volgens mij is ze nog jaloers ook. Maar vind je het gek? Ze verschilt bijna dertig jaar met mij en ik verveel me dood hier!'
Anne-Sophie blijft slapen.
'Ik slaap dan wel op de bank,' zei ze. 'En dan morgen vroeg op en wegwezen hier.'
Dat krijg je ervan als je denkt dat het warm genoeg is om lange ommetjes te maken, 's ochtends door de dauw naar de bakker te lopen en er halverwege achter komt dat het best wel fris is. Maar ik ben een bikkel, ik kan er tegen. Niet dus. Bikkel moet binnenblijven, warmgehouden worden en antibioticapillen slikken totdat het weer allemaal goedkomt.
En wat moet een Nederlander met een longontsteking in een afgelegen dorp van niets in het zuidoosten van Frankrijk? In z'n eentje. Dat is voer voor een zwaar depressieve roman die enkel mijn gevoelens van beroerdheid reflecteert. Dat wil niemand lezen!
Daarmee besefte ik wat Anne-Sophie voor mij is gaan betekenen in de afgelopen week.
'Misschien moet ik je maar meenemen,' had ze gezegd. Toen ik vroeg waarheen, zei ze gemeend: 'Naar Italië. Daar woon ik, sciocco!' Ze noemt me een dwaas.
Mijn gedachten konden het niet bevatten. Hoe kwam ze op het idee om mij mee te nemen naar Italië? Waarom zou iemand dat doen? Wie is hier de dwaas?
'Het is heel simpel,' zei ze. 'Ik kan je in Roanne op de trein zetten en dan neem je in Lyon de TGV naar huis en ben je vanavond weer in je Amsterdam. En kun je lekker uitzieken. Maar ik begrijp dat je niet voor niets hier bent gekomen. Je moet iets doen, iets afmaken. Je hebt een missie. En daar wil ik je bij helpen, alleen kun je hier niet blijven. Helemaal alleen. Dus je stapt op de trein naar huis, òf ik neem je mee naar Montesilvano. Dan kun je uitzieken in mijn appartement. Zodra je je iets beter voelt, ga je weer verder met je werk. Ik ben overdag op kantoor, dus je hebt alle vrijheid.'
Het was allemaal veel beter dan hier blijven of naar huis gaan. Het was misschien allemaal zelfs veel beter. Italië, gaaf! Taaltechnisch verandert er niets, want ik spreek naast Frans ook geen woord Italiaans.
Maar Italië! Het land van de cappucino, van cantuccini's en nog meer heerlijk eten! Het land van de zon en het temperament. Het land van het genieten. En Montesilvano? Dat werd googelen: een voorstadje van Pescara aan de oostkust. En de vader van Dean Martin was daar geboren.
Een paar weken geleden was ik nog aan het werk op een kantoor in Nederland. Een best wel saaie 8,5-uur-aanwezigheid-verplichting die uitgevonden is om de economie draaiend te houden. Geen slecht idee van de uitvinder, maar mijn persoonlijke economie kiest dan uiteraard voor het andere uiterste.
'Ik ga mee,' zei ik. Och, wat voelde ik me op dat moment opeens beter!
'Leuk!' Anne-Sophie werd er ook gelukkig van mijn verlossende woorden. Ze kwam naast me op de bank zitten en sloeg een arm om me heen. 'Echt, dat vind ik heel leuk!'
Ik lachte van ongemak. Ik vond het ook heel erg leuk. Ik vind Anne-Sophie eigenlijk ook heel leuk. Waar zijn de tissues? Shit. Dit vind ik best eng. Ik snoot mijn neus.
'Het is zo'n zes uur rijden en ik wil morgenochtend vertrekken. Dus als jij je spullen inpakt, zorg ik ervoor dat dit huisje goed achtergelaten wordt.'
Kijk mama, ik word verwend!
'Ik zeg vanavond gedag bij mijn moeder, kan ik daarna hier blijven slapen? Dat lieve mens wordt me nu echt teveel.'
'Weet zij dat je hier bent?'
'Ja, en volgens mij is ze nog jaloers ook. Maar vind je het gek? Ze verschilt bijna dertig jaar met mij en ik verveel me dood hier!'
Anne-Sophie blijft slapen.
'Ik slaap dan wel op de bank,' zei ze. 'En dan morgen vroeg op en wegwezen hier.'
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:01: Wat een onverwachte wending in het leven van schrijver Ramon! Dit leest als een goed boek! Hoe loopt het af...spannend!
(beterschap trouwens)
reageerde om
09 januari, 2008 15:01: Waar een longontsteking je al niet brengen kan..
Hopelijk ben je snel beter! En in Italie!
reageerde om
09 januari, 2008 15:01: Ik associeer Italie altijd met eten en niet met liefde, tenzij die door de maag gaat. Goda la vita
reageerde om
09 januari, 2008 15:02: Ik gniffel me te pletter! :-)
Italia here he comes!
reageerde om
09 januari, 2008 15:02: Een longontsteking? Koortsgloed als je het mij vraagt! (Ramon is ver-lie-hiefd, Ramon is ver-lie-hiefd! Hi hi)
Ocke reageerde om
09 januari, 2008 15:03: Het leest minstens zo lekker weg als zijn reisboek. Komt dat boek nooit af, kun je deze stukjes nog altijd bundelen. Het gaat verder in Italie, gelukkig hebben ze daar ook internet :-).
Ramon ga zo subtiel verder.
reageerde om
09 januari, 2008 15:03: wauwie, wat een romantisch avontuur zeg:D! ik ben nu al benieuwd naar wat er verder gaat gebeuren... Enjoy!
reageerde om
09 januari, 2008 15:03: Een míssie? Zei ze dat echt? Dat moet wel liefde zijn!
reageerde om
09 januari, 2008 15:03: Goh...
reageerde om
09 januari, 2008 15:04: Zo wil ik ook wel een longontsteking.. : )
ReageerItaliaanse schrijvers
Het duurde nu langer dan ik zelf had verwacht en ik werd onzeker over mijn gezondheid.Wat begon als een verkoudheid, werd een algemene aanslag op mijn lichaam in de vorm van ongekanaliseerde snot en ophopingen die de nodige hoofdpijn veroorzaakten. Vervolgens kwam er koorts en lag ik daaropvolgend de hele dag op de bank in een huisje in Frankrijk.
Ik werd verzorgd door de Frans-Italiaanse Anne-Sophie, die, al vanaf het eerste moment dat ze van mijn bestaan hoorde, weer iets te doen had terwijl zij in het dorp verbleef. Haar moeder opzoeken is gezellig, maar ze hield het geen week vol om hele dagen bij haar te zijn.
Ze haalde boodschappen, maakte mijn ontbijt, kookte en zette tientallen potten thee voor me. Ze kwam 's ochtends langs met vers brood of croissants, liep rond met een kleine stofzuiger omdat 'iemand het moet doen', vertrok weer en kwam aan het eind van de middag langs om samen te eten.
Als ik niet zo ziek was, had ik hier veel meer van genoten! Iedere keer als ze binnenkwam ontspande ik me en regelmatig viel ik zelfs in slaap.
'Wat schrijf jij voor verhalen?' vroeg ze afgelopen vrijdagavond tijdens het eten aan mij. Ik schrijf in het Nederlands en alle uitprobeersels lagen op de tafel in de woonkamer, maar waren voor haar ondoorgrondelijk. Ik legde uit waarmee ik bezig was, een novelle, misschien wel een roman. Vertelde kort het verhaal, lichtte de hoofdpersonages toe en hoe het plot met hen aan de haal zou moeten gaan als ik het allemaal juist op papier zou krijgen.
'Is dat niet hartstikke saai?' vroeg ze. Ze hield meer van spannende boeken, boeken die haar meenamen naar een ander land, waar iets gebeurde en opgelost moest worden, voorkomen moest worden, nee, overleefd moest worden. 'Ik ben gek op John Grisham,' zei ze. 'Ik heb echt alles van hem gelezen.'
'Ik schrijf geen thriller,' zei ik. In thrillers gaat het mij te veel om de suspense en komen karakters uit zwart-witte verf. In een roman wordt naar diepgang verlangt, speelt de schrijver met de gedachten van de lezer en neemt hem mee naar een andere manier van denken. Suspense, maar dan niet als een spannende film van negentig minuten, maar als een staand verhaal van meer dan 60.000 woorden. Niet dat ik dat aan haar vertelde. Verschil moet er blijven.
In Lyon had Anne-Sophie Italiaanse letterkunde gestudeerd en daarmee ontdekte ze ook de moderne schrijvers van hedendaags Italië. Nee, niet de klassiekers die je voor de studie moet lezen, maar de helden van nu. De John Grishams van Italië.
'En dan moet je denken aan Eraldo Baldini of Alessandro Perissinotto.'
Ik keek haar vaag aan.
'Die kèn je niet?'
Ik schudde mijn hoofd en snoot eens flink mijn neus. Die wijn bij het eten werkt goed, maar als er iets gaat lopen, dan is het mijn neus.
'Mijn favoriete Italiaanse schrijver is Davide Longo. Geweldig!'
'Noem eens een titel van zijn laatste boek, misschien herken ik de vertaling in Nederland,' probeerde ik.
'Un mattino a Irgalem,' noemde ze. Een morgen in Irgalem in het Nederlands. 'Dat gaat over de Italiaanse kolonisatie van Ethiopië. In 1935 viel Mussolini het land binnen en door in 1936 met mosterdgas te spuiten, was het leger verslagen. En in 1944 namen de Britten het over.'
'En dat boek is dan een spannende thriller?'
'Ja, en het favoriete boek van mijn favoriete Italiaanse schrijver,' lachte ze.
Ze pakte mijn lege bord en liep met twee legen borden terug naar de keuken. 'Ik moet nu alleen snel gaan. Ik ga vanavond met mijn moeder naar het theater in Roanne. Ik kom morgenochtend weer. Dan moeten we maar eens bekijken wat er met jou moet gebeuren.'
'Met mij moet gebeuren? Hoezo?'
'Ik vertrek de komende week weer naar Italië en jij bent harstikke ziek. Dat zijn voor jou twee problemen. Misschien moet ik je maar meenemen.'
Ik werd verzorgd door de Frans-Italiaanse Anne-Sophie, die, al vanaf het eerste moment dat ze van mijn bestaan hoorde, weer iets te doen had terwijl zij in het dorp verbleef. Haar moeder opzoeken is gezellig, maar ze hield het geen week vol om hele dagen bij haar te zijn.
Ze haalde boodschappen, maakte mijn ontbijt, kookte en zette tientallen potten thee voor me. Ze kwam 's ochtends langs met vers brood of croissants, liep rond met een kleine stofzuiger omdat 'iemand het moet doen', vertrok weer en kwam aan het eind van de middag langs om samen te eten.
Als ik niet zo ziek was, had ik hier veel meer van genoten! Iedere keer als ze binnenkwam ontspande ik me en regelmatig viel ik zelfs in slaap.
'Wat schrijf jij voor verhalen?' vroeg ze afgelopen vrijdagavond tijdens het eten aan mij. Ik schrijf in het Nederlands en alle uitprobeersels lagen op de tafel in de woonkamer, maar waren voor haar ondoorgrondelijk. Ik legde uit waarmee ik bezig was, een novelle, misschien wel een roman. Vertelde kort het verhaal, lichtte de hoofdpersonages toe en hoe het plot met hen aan de haal zou moeten gaan als ik het allemaal juist op papier zou krijgen.
'Is dat niet hartstikke saai?' vroeg ze. Ze hield meer van spannende boeken, boeken die haar meenamen naar een ander land, waar iets gebeurde en opgelost moest worden, voorkomen moest worden, nee, overleefd moest worden. 'Ik ben gek op John Grisham,' zei ze. 'Ik heb echt alles van hem gelezen.'
'Ik schrijf geen thriller,' zei ik. In thrillers gaat het mij te veel om de suspense en komen karakters uit zwart-witte verf. In een roman wordt naar diepgang verlangt, speelt de schrijver met de gedachten van de lezer en neemt hem mee naar een andere manier van denken. Suspense, maar dan niet als een spannende film van negentig minuten, maar als een staand verhaal van meer dan 60.000 woorden. Niet dat ik dat aan haar vertelde. Verschil moet er blijven.
In Lyon had Anne-Sophie Italiaanse letterkunde gestudeerd en daarmee ontdekte ze ook de moderne schrijvers van hedendaags Italië. Nee, niet de klassiekers die je voor de studie moet lezen, maar de helden van nu. De John Grishams van Italië.
'En dan moet je denken aan Eraldo Baldini of Alessandro Perissinotto.'
Ik keek haar vaag aan.
'Die kèn je niet?'
Ik schudde mijn hoofd en snoot eens flink mijn neus. Die wijn bij het eten werkt goed, maar als er iets gaat lopen, dan is het mijn neus.
'Mijn favoriete Italiaanse schrijver is Davide Longo. Geweldig!'
'Noem eens een titel van zijn laatste boek, misschien herken ik de vertaling in Nederland,' probeerde ik.
'Un mattino a Irgalem,' noemde ze. Een morgen in Irgalem in het Nederlands. 'Dat gaat over de Italiaanse kolonisatie van Ethiopië. In 1935 viel Mussolini het land binnen en door in 1936 met mosterdgas te spuiten, was het leger verslagen. En in 1944 namen de Britten het over.'
'En dat boek is dan een spannende thriller?'
'Ja, en het favoriete boek van mijn favoriete Italiaanse schrijver,' lachte ze.
Ze pakte mijn lege bord en liep met twee legen borden terug naar de keuken. 'Ik moet nu alleen snel gaan. Ik ga vanavond met mijn moeder naar het theater in Roanne. Ik kom morgenochtend weer. Dan moeten we maar eens bekijken wat er met jou moet gebeuren.'
'Met mij moet gebeuren? Hoezo?'
'Ik vertrek de komende week weer naar Italië en jij bent harstikke ziek. Dat zijn voor jou twee problemen. Misschien moet ik je maar meenemen.'
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:04: Meteen doen! ;-) (dit verhaal is bijna te mooi om waar te zijn, is dit nog wel non fictie?)
reageerde om
09 januari, 2008 15:04: Ojee! Vraag even aan haar of je daar wel kunt loggen. Anders moeten we veel te lang op deel 3 wachten ;)
reageerde om
09 januari, 2008 15:04: En ze nam je mee?
reageerde om
09 januari, 2008 15:04: ...en zo beleef je je eigen boek...
reageerde om
09 januari, 2008 15:05: En is die uitgever van jou niet geïnteresseerd in dít hele verhaal?
reageerde om
09 januari, 2008 15:05: De film Lucia y el sexo gezien? Een aanrader.
reageerde om
14 februari, 2008 09:50: Davide Longo is nu in het Nederlands verkrijgbaar bij uitgeverij De Geus:
De Steeneter is een weergeloos boek,
Een ochtend in Irgalem volgt later.
Het was de liefde
Nadat ik haar deze week gebeld had en mijn huidige gezondheidstoestand had uitgelegd was ze eind van de middag direct langsgekomen.
Er parkeerde een zilvergrijze Audi voor de deur en er stapte een lange dame met lang donkerbruin haar uit. Ze pakte een doos vanaf de achterbank van haar auto en liep het tuinpad op. Ik bekeek haar door de vitrage van de woonkamer en het voelde bijna alsof ik haar aan het begluren was.
Ik opende de deur en daar stond ze: diegene die mij enigszins kon helpen omdat ik te beroerd was om zelf de straat op te gaan en de in Frankrijk bijna noodzakelijke dagelijkse boodschappen te doen.
'Hoi! Ramon? Ik heb meteen iets voor je meegenomen,' en ze liep langs mij naar de keuken om daar de doos op de keukentafel te zetten. 'Ik ben Anna-Sophie.' Ik schudde haar de hand en stelde me voor als de zieke bezoeker van het dorp.
Alsof ze vaker mensen in het dorp helpt met boodschappen pakte ze gelijk de spullen uit de doos. Twee pakken sinaasappelsap, een pak melk, een fles rode wijn, twee stokbroden, een zak kiwi's, appels, paprika's, een zakje met vlees en een hompje zachte Franse kaas.
Ik stond aan de vloer genageld want ik had niet eens expliciet naar mogelijke boodschappen gevraagd en nu had ze alles al in huis gehaald om de komende dagen te overleven. En met die vitamines zal ik ook goed kunnen aansterken. 'Dit kan iedereen gebruiken als hij ziek is, nietwaar?' zei ze.
Ik bedankte haar een paar keer totdat ik naar een zakdoek moest grijpen om een loopneus te voorkomen.
'Pas de problem, mon ami!' zei ze en ze begon de boodschappen in de kleine koelkast te zetten. 'Ik heb cordon blue van mijn moeder meegekregen. Heb je al honger? Ga jij maar lekker zitten, dan ga ik wel eten maken. Wil je een lekker glas wijn? Dat is ook goed voor je!'
De rust die ik de dagen ervoor had ervaren, kon ik me op dat moment nieteens meer herinneren. Anna-Sophie walsde het huis binnen, verwende mij met boodschappen en besloot gelijk avondeten te maken. Het spontane leven in de keuken stopte mij niet met snotteren, maar maakte het wel veel gezelliger in huis.
We aten de malse schnitzel met de kaas en ham er ingerold met een frisse salade op de bank, met een glas wijn erbij. De radio stond aan en draaide zachtjes Franse rapmuziek. Op de tafel stond mijn laptop met de voor mij veel te bekende stapels papierwerk ernaast.
'Dus jij bent een schrijver?' vroeg ze toen ik net een hap van het vlees nam. 'Dat vertelde mijn moeder.'
Niet met volle mond praten, dacht ik, en werkte mijn hap weg om te vragen hoe haar moeder dat in hemelsnaam wist. Maar ze was mij voor: 'Dat had de dominee haar verteld.'
Natuurlijk, dat was die kerkvader, die dus ook de bode van het dorp was.
Ik vertelde over mijn schrijfwerk en waarom ik me heerlijk had teruggetrokken op het Franse platteland. Ze begreep het helemaal. Zelf heeft ze lange tijd in het Italiaanse stadje Parma gewerkt en een paar keer per maand vluchtte ze terug naar het rustige leven van het dorp hier om haar ouders op te zoeken.
Haar vader was twee jaar geleden overleden en nu zit haar moeder nog alleen in het dorp. 'En ze wil hier niet weg,' zei ze. 'Het zal mij nooit lukken om haar over te halen om met mij mee te gaan. In Italië zou ze zo bij me in kunnen trekken en zou ik haar zo een beetje in de gaten kunnen houden.'
Ik vroeg haar hoe ze in Italië terecht is gekomen en toen moest ze grinniken en nam ze direct een slok wijn. 'C'était l'amour,' antwoordde ze. Het was de liefde.
Er parkeerde een zilvergrijze Audi voor de deur en er stapte een lange dame met lang donkerbruin haar uit. Ze pakte een doos vanaf de achterbank van haar auto en liep het tuinpad op. Ik bekeek haar door de vitrage van de woonkamer en het voelde bijna alsof ik haar aan het begluren was.
Ik opende de deur en daar stond ze: diegene die mij enigszins kon helpen omdat ik te beroerd was om zelf de straat op te gaan en de in Frankrijk bijna noodzakelijke dagelijkse boodschappen te doen.
'Hoi! Ramon? Ik heb meteen iets voor je meegenomen,' en ze liep langs mij naar de keuken om daar de doos op de keukentafel te zetten. 'Ik ben Anna-Sophie.' Ik schudde haar de hand en stelde me voor als de zieke bezoeker van het dorp.
Alsof ze vaker mensen in het dorp helpt met boodschappen pakte ze gelijk de spullen uit de doos. Twee pakken sinaasappelsap, een pak melk, een fles rode wijn, twee stokbroden, een zak kiwi's, appels, paprika's, een zakje met vlees en een hompje zachte Franse kaas.
Ik stond aan de vloer genageld want ik had niet eens expliciet naar mogelijke boodschappen gevraagd en nu had ze alles al in huis gehaald om de komende dagen te overleven. En met die vitamines zal ik ook goed kunnen aansterken. 'Dit kan iedereen gebruiken als hij ziek is, nietwaar?' zei ze.
Ik bedankte haar een paar keer totdat ik naar een zakdoek moest grijpen om een loopneus te voorkomen.
'Pas de problem, mon ami!' zei ze en ze begon de boodschappen in de kleine koelkast te zetten. 'Ik heb cordon blue van mijn moeder meegekregen. Heb je al honger? Ga jij maar lekker zitten, dan ga ik wel eten maken. Wil je een lekker glas wijn? Dat is ook goed voor je!'
De rust die ik de dagen ervoor had ervaren, kon ik me op dat moment nieteens meer herinneren. Anna-Sophie walsde het huis binnen, verwende mij met boodschappen en besloot gelijk avondeten te maken. Het spontane leven in de keuken stopte mij niet met snotteren, maar maakte het wel veel gezelliger in huis.
We aten de malse schnitzel met de kaas en ham er ingerold met een frisse salade op de bank, met een glas wijn erbij. De radio stond aan en draaide zachtjes Franse rapmuziek. Op de tafel stond mijn laptop met de voor mij veel te bekende stapels papierwerk ernaast.
'Dus jij bent een schrijver?' vroeg ze toen ik net een hap van het vlees nam. 'Dat vertelde mijn moeder.'
Niet met volle mond praten, dacht ik, en werkte mijn hap weg om te vragen hoe haar moeder dat in hemelsnaam wist. Maar ze was mij voor: 'Dat had de dominee haar verteld.'
Natuurlijk, dat was die kerkvader, die dus ook de bode van het dorp was.
Ik vertelde over mijn schrijfwerk en waarom ik me heerlijk had teruggetrokken op het Franse platteland. Ze begreep het helemaal. Zelf heeft ze lange tijd in het Italiaanse stadje Parma gewerkt en een paar keer per maand vluchtte ze terug naar het rustige leven van het dorp hier om haar ouders op te zoeken.
Haar vader was twee jaar geleden overleden en nu zit haar moeder nog alleen in het dorp. 'En ze wil hier niet weg,' zei ze. 'Het zal mij nooit lukken om haar over te halen om met mij mee te gaan. In Italië zou ze zo bij me in kunnen trekken en zou ik haar zo een beetje in de gaten kunnen houden.'
Ik vroeg haar hoe ze in Italië terecht is gekomen en toen moest ze grinniken en nam ze direct een slok wijn. 'C'était l'amour,' antwoordde ze. Het was de liefde.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:05: Het klinkt als een liefde in de verleden tijd.
En het klinkt als de ideale vrouw.
(Je maakt denk ik weinig haast met beter worden?)
reageerde om
09 januari, 2008 15:06: Het is altijd de liefde die mij op plaatsen brengt.
reageerde om
09 januari, 2008 15:06: Ik stelde mij voor als de zieke bezoeker van het dorp".
Nee, je weet jezelf wel te verkopen ;-)
reageerde om
09 januari, 2008 15:06: Ah, ik ruik een vervolg.
reageerde om
09 januari, 2008 15:06: Jouw verblijf in Frankrijk klinkt met de dag interessanter.
reageerde om
09 januari, 2008 15:06: De liefde brengt ons over grenzen :)
reageerde om
09 januari, 2008 15:07: Jij moet vaker ziek zijn in Frankrijk! :-)
ReageerMSN Hulpdienst
M: Zeg, hoelang blijf je nog in het huis van mijn pa?
Ramon: Misschien nog een paar weekjes. De tijd gaat hier aardig snel moet ik toegeven.
M: Verveel je je niet te pletter?
R: Dat valt wel mee. Ben alleen nu ziekjes. :-(
M: Je bent ziek? Wat hb je dan?
R: Kou gevat ofzo. In ieder geval heb ik een kop vol snot en raakt mijn ibuprofen op. Kan geen thee meer zien!
M: Lekker is dat. Enig teken van beterschap?
R: Het kutte is dat het dorp toch een flinke wandeling vergt en ik daar nu even te beroerd voor ben.
M: Kan er niemand anders een boodschap voor je doen?
R: Ik heb me in de afgelopen weken er niet echt op toegelegd om mijn buren te leren kennen. Oeps. En ik spreek de taal ook niet echt, dus dat ervaar ik een beetje als beschamend als ik daar nu moet aankloppen.
M: Heb je dan nog wel eten in huis?
R: Ik ben aan het blikvoer begonnen dat ik in de keukenkastjes vond. Vanavond heb ik knakworstjes op.
M: Nee, daar wordt je gezond van!?
R: I know!
M: Ben je te beroerd om naar buitn te gaan?
R: Ja, als ik mijn neus al snuit ervaar ik zeeziekte. Ik ben geen aanstller ofzo, maar ik heb 'm nu aardig hangen.
M: Mijn pa aan de lijn. Hij heeft een naam en een telefoonnummer.
R: Kom maar op, ik bel wel.
R: Spreekt hij ook Engels?
M: Het is een zij. Ze woont ook in jouw dorp.
M: Ze heet Anna-Sophie Goyette. Haar mobiele nummer is ###.
R: Ah, een Franse!
M: Maar ze woont meer in Italië dan in Frankrijk. Volgens pa is zij nu in het dorp bij haar moeder.
R: Mooi. Maar moet ik haar nu bellen om haar om hulp te vragen?
M: Leg gewoon even je situatie uit en dat je ziekjes thuis zit.
R: KEnt zij jouw vader?
M: Ja, is een oudcollega van hem. No worries!
R: Eng hoor. Maar ik ga het proberen!
M: Succes! En beterschap!
R: Dank je!
Ramon: Misschien nog een paar weekjes. De tijd gaat hier aardig snel moet ik toegeven.
M: Verveel je je niet te pletter?
R: Dat valt wel mee. Ben alleen nu ziekjes. :-(
M: Je bent ziek? Wat hb je dan?
R: Kou gevat ofzo. In ieder geval heb ik een kop vol snot en raakt mijn ibuprofen op. Kan geen thee meer zien!
M: Lekker is dat. Enig teken van beterschap?
R: Het kutte is dat het dorp toch een flinke wandeling vergt en ik daar nu even te beroerd voor ben.
M: Kan er niemand anders een boodschap voor je doen?
R: Ik heb me in de afgelopen weken er niet echt op toegelegd om mijn buren te leren kennen. Oeps. En ik spreek de taal ook niet echt, dus dat ervaar ik een beetje als beschamend als ik daar nu moet aankloppen.
M: Heb je dan nog wel eten in huis?
R: Ik ben aan het blikvoer begonnen dat ik in de keukenkastjes vond. Vanavond heb ik knakworstjes op.
M: Nee, daar wordt je gezond van!?
R: I know!
M: Ben je te beroerd om naar buitn te gaan?
R: Ja, als ik mijn neus al snuit ervaar ik zeeziekte. Ik ben geen aanstller ofzo, maar ik heb 'm nu aardig hangen.
M: Mijn pa aan de lijn. Hij heeft een naam en een telefoonnummer.
R: Kom maar op, ik bel wel.
R: Spreekt hij ook Engels?
M: Het is een zij. Ze woont ook in jouw dorp.
M: Ze heet Anna-Sophie Goyette. Haar mobiele nummer is ###.
R: Ah, een Franse!
M: Maar ze woont meer in Italië dan in Frankrijk. Volgens pa is zij nu in het dorp bij haar moeder.
R: Mooi. Maar moet ik haar nu bellen om haar om hulp te vragen?
M: Leg gewoon even je situatie uit en dat je ziekjes thuis zit.
R: KEnt zij jouw vader?
M: Ja, is een oudcollega van hem. No worries!
R: Eng hoor. Maar ik ga het proberen!
M: Succes! En beterschap!
R: Dank je!
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 15:07: En toen dacht je: "eerst maar even een stukje maken, en dan bel ik wel". En toen ging je even afwassen, even liggen en wat spulletjes opruimen. Even thee zetten en kijken of er echt geen blikjes knakworst meer zijn en toen was het te laat om nog fatsoenlijk te kunnen bellen.
Zo zou 't bij mij gaan in elk geval...
Beterschap!
reageerde om
09 januari, 2008 15:07: Hooikoorts?
reageerde om
09 januari, 2008 15:08: Gewoon zeggen pardon en Je ne sais pas.
Zo heb ik twee weken Frankrijk overleefd.
reageerde om
09 januari, 2008 15:08: Beterschap Ramon ;-) Een vreemde situatie, hulp vragen aan een viavia-bekende.
reageerde om
09 januari, 2008 15:08: Lastig, maar ik zou het gewoon doen. Even gebruik maken van het via-via netwerk zodat je in elk geval weer wat vitamines in huis hebt straks.
reageerde om
09 januari, 2008 15:08: Het kutte"?
Ben benieuwd wat een editor daar van zou vinden. Maar van mij mag het in de nieuwe editie van de Dikke van Dale.;-)
