Je kunt mij op de volgende manieren bereiken.
Telefonisch op telefoonnummer 06 - 42 97 97 41.
Per e-mail op
email@ramonstoppelenburg.com of via dit formulier.
In de Stiltekamer is
het stil.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Neem contact op met mij
Niet zo koud
Na een verblijf van een aantal weken in Zuid-Frankrijk hang ik nu heerlijk de Nederland-ontvluchtte-schrijver-in-Italië uit.
Dat schrijven gaat hier wel iets beter, wellicht omdat een verandering van spijs doet leven. Mijn kookkunsten zijn absoluut niet te vergelijken wat Anne-Sophie kan uitspoken in haar keuken. Voor mij kwam Italiaans eten uit een zakje en een doosje en gebruikte je pizzadeeg of snelkook-pasta voor de gewenste maaltijd. Wat groente erbij en klaar. En zelfs dat lukte mij niet in Frankrijk, daar opende ik maar een blikje, sneed ik wat ham van de varkenspoot en improviseerde ik er iets maagbevredigends van.
Hier maakt mijn gastvrouw binnen tien minuten iets waar ik nieteens op was gekomen en gebruikt ze ingrediënten die in Nederland ook ruim voor handen zijn, maar waar ik als drukke Nederlander 'geen tijd' voor wil maken. Waarom zou je moeilijk doen als het ook uit een zakje kan?
Dus geniet ik tegenwoordig bijvoorbeeld van een voorgerecht van in reepjes gesneden venkel met een dipsaus van olijfolie en zout – zó simpel en zo verrukkelijk makkelijk – en volgt Anne-Sophie met een met pesto bestreken pasta en volgt daarna gang nummer drie: het vlees. Gisteren bijvoorbeeld gekruide gehakt gerold in Parma-ham in een bedje van gepureerde tomaten en heet uit de oven.
Hieruit kan dus ook opgemerkt worden dat het helemaal voorbij is met de longontsteking. Het weer wordt minder nat en vochtig en hier in Italië lijkt het erop dat de zomer zijn intocht maakt.
Anne-Sophie woont hier in Montesilvano in een kleine vrijstaande villa. De cabrio kan in een garage, er is een washok, een keuken, twee slaapkamers, een rommelkamer en een ruime woonkamer die grens aan het twee keer zo grote terras met uitzicht over Pescara. Meer is helemaal niet nodig en ik ben bijzonder blij met mijn eigen logeer-slaapkamer.
En Saul heb ik inmiddels ook ontmoet. In de eerste week hier nam Anne-Sophie hem mee na haar werk en stelde ze hem aan mij voor. Saul is een goedlachse en boomlange zwarte Afrikaan. Zo had ik mij een vriend uit Noord-Afrika niet voorgesteld.
Hij kwam oorspronkelijk uit Sudan, heeft jarenlang in Algerije gewoond en kwam negen jaar geleden naar Italië als asielzoeker. Momenteel woont hij op een verdieping in Pescara en werkt hij als tolk voor de Italiaanse overheid.
Saul spreekt Frans en Italiaans, ideaal voor Anne-Sophie, een enorme domper voor mij. Maar met medewerking van haar kan ik iets aan hem vragen of iets voorstellen. Een uur na onze kennismaking stonden we beiden gebogen boven het motorblok van de Vespa Sprint. Ik wees, hij sprak en ik gebaarde. Zodra de Vespa het weer doet, wil hij me de omgeving laten zien. Hij had zelf ook een Vespa. Tenminste, dat begreep ik uit zijn enthousiasme.
De Vespa stond vervolgens een week lang open en bloot in de garage. Anne-Sophie vroeg zich af of ik het niet erg vond als ze me zomaar op een avond alleen zou laten als ze zelf de stad in was.
'Absoluut niet!' zei ik. 'Ik ben al blij dat ik hier zomaar mag blijven.'
Echt zomaar was het niet; ik was wel zo schappelijk om mee te betalen aan de boodschappen en als er maar iets was, moest ze het mij melden.
'Ga je uit met Saul?' vroeg ik onbeschaamd. Ze schudde haar hoofd en zei dat het werkbesprekingen waren, zeker omdat er in de advocatuur geen 9-tot-5-mentaliteit bestaat. En vooral niet in Italië!
'Als de Vespa het straks doet, kun je daarop eens rondrijden en zelf 's avonds de stad in ofzo,' zei ze. Er was dus nog hoop voor de Vespa! 'Morgen komt Saul met een onderdeel dat hij moest bestellen, dus daarna kan die tank gevuld worden en mag je je uitleven.'
'Ben je verliefd op Saul?' vroeg ik aan Anne-Sophie toen we deze week weer eens een fles Prosecco soldaat gemaakt hadden. We zaten op het terras en de zon was net ondergegaan toen ik de vraag gewoon móest stellen.
'Nee,' zei ze. 'Ik ben niet van de verliefdheid. Die heb ik nooit echt meegemaakt. Ik vind mensen leuk. Ik houd van leuke en gezellige mensen en daar ga ik graag mee om, maar verliefd? Nee. Ik ben wel gek op Saul en ga graag met hem om, maar ik ben misschien te druk om mezelf helemaal te laten gaan. Of misschien wil ik dat niet.'
'Nu is het mijn beurt:' zei ik. 'ben jij bang? Bang om jezelf te laten gaan?'
'Nee, dat is het niet. Ik ben er misschien niet klaar voor. Ik wil er klaar voor zijn. Maar nu nog niet.'
In stilte probeerde ik te beseffen wat voor persoonlijkheid er nu in Anne-Sophie schuil ging.
'Maar schrik niet hoor, ik geniet wel enorm van het leven en de leuke mensen die ik daarin tegenkom. Zo koud ben ik ook weer niet. Ik haal nog iets te drinken.'
Ze toonde een verrassende glimlach op haar gezicht, stond op en liep naar de keuken.
Dat schrijven gaat hier wel iets beter, wellicht omdat een verandering van spijs doet leven. Mijn kookkunsten zijn absoluut niet te vergelijken wat Anne-Sophie kan uitspoken in haar keuken. Voor mij kwam Italiaans eten uit een zakje en een doosje en gebruikte je pizzadeeg of snelkook-pasta voor de gewenste maaltijd. Wat groente erbij en klaar. En zelfs dat lukte mij niet in Frankrijk, daar opende ik maar een blikje, sneed ik wat ham van de varkenspoot en improviseerde ik er iets maagbevredigends van.
Hier maakt mijn gastvrouw binnen tien minuten iets waar ik nieteens op was gekomen en gebruikt ze ingrediënten die in Nederland ook ruim voor handen zijn, maar waar ik als drukke Nederlander 'geen tijd' voor wil maken. Waarom zou je moeilijk doen als het ook uit een zakje kan?
Dus geniet ik tegenwoordig bijvoorbeeld van een voorgerecht van in reepjes gesneden venkel met een dipsaus van olijfolie en zout – zó simpel en zo verrukkelijk makkelijk – en volgt Anne-Sophie met een met pesto bestreken pasta en volgt daarna gang nummer drie: het vlees. Gisteren bijvoorbeeld gekruide gehakt gerold in Parma-ham in een bedje van gepureerde tomaten en heet uit de oven.
Hieruit kan dus ook opgemerkt worden dat het helemaal voorbij is met de longontsteking. Het weer wordt minder nat en vochtig en hier in Italië lijkt het erop dat de zomer zijn intocht maakt.
Anne-Sophie woont hier in Montesilvano in een kleine vrijstaande villa. De cabrio kan in een garage, er is een washok, een keuken, twee slaapkamers, een rommelkamer en een ruime woonkamer die grens aan het twee keer zo grote terras met uitzicht over Pescara. Meer is helemaal niet nodig en ik ben bijzonder blij met mijn eigen logeer-slaapkamer.
En Saul heb ik inmiddels ook ontmoet. In de eerste week hier nam Anne-Sophie hem mee na haar werk en stelde ze hem aan mij voor. Saul is een goedlachse en boomlange zwarte Afrikaan. Zo had ik mij een vriend uit Noord-Afrika niet voorgesteld.
Hij kwam oorspronkelijk uit Sudan, heeft jarenlang in Algerije gewoond en kwam negen jaar geleden naar Italië als asielzoeker. Momenteel woont hij op een verdieping in Pescara en werkt hij als tolk voor de Italiaanse overheid.
Saul spreekt Frans en Italiaans, ideaal voor Anne-Sophie, een enorme domper voor mij. Maar met medewerking van haar kan ik iets aan hem vragen of iets voorstellen. Een uur na onze kennismaking stonden we beiden gebogen boven het motorblok van de Vespa Sprint. Ik wees, hij sprak en ik gebaarde. Zodra de Vespa het weer doet, wil hij me de omgeving laten zien. Hij had zelf ook een Vespa. Tenminste, dat begreep ik uit zijn enthousiasme.
De Vespa stond vervolgens een week lang open en bloot in de garage. Anne-Sophie vroeg zich af of ik het niet erg vond als ze me zomaar op een avond alleen zou laten als ze zelf de stad in was.
'Absoluut niet!' zei ik. 'Ik ben al blij dat ik hier zomaar mag blijven.'
Echt zomaar was het niet; ik was wel zo schappelijk om mee te betalen aan de boodschappen en als er maar iets was, moest ze het mij melden.
'Ga je uit met Saul?' vroeg ik onbeschaamd. Ze schudde haar hoofd en zei dat het werkbesprekingen waren, zeker omdat er in de advocatuur geen 9-tot-5-mentaliteit bestaat. En vooral niet in Italië!
'Als de Vespa het straks doet, kun je daarop eens rondrijden en zelf 's avonds de stad in ofzo,' zei ze. Er was dus nog hoop voor de Vespa! 'Morgen komt Saul met een onderdeel dat hij moest bestellen, dus daarna kan die tank gevuld worden en mag je je uitleven.'
'Ben je verliefd op Saul?' vroeg ik aan Anne-Sophie toen we deze week weer eens een fles Prosecco soldaat gemaakt hadden. We zaten op het terras en de zon was net ondergegaan toen ik de vraag gewoon móest stellen.
'Nee,' zei ze. 'Ik ben niet van de verliefdheid. Die heb ik nooit echt meegemaakt. Ik vind mensen leuk. Ik houd van leuke en gezellige mensen en daar ga ik graag mee om, maar verliefd? Nee. Ik ben wel gek op Saul en ga graag met hem om, maar ik ben misschien te druk om mezelf helemaal te laten gaan. Of misschien wil ik dat niet.'
'Nu is het mijn beurt:' zei ik. 'ben jij bang? Bang om jezelf te laten gaan?'
'Nee, dat is het niet. Ik ben er misschien niet klaar voor. Ik wil er klaar voor zijn. Maar nu nog niet.'
In stilte probeerde ik te beseffen wat voor persoonlijkheid er nu in Anne-Sophie schuil ging.
'Maar schrik niet hoor, ik geniet wel enorm van het leven en de leuke mensen die ik daarin tegenkom. Zo koud ben ik ook weer niet. Ik haal nog iets te drinken.'
Ze toonde een verrassende glimlach op haar gezicht, stond op en liep naar de keuken.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 14:56: Liefde gaat meestal door de maag.
Misschien is er voor Anne Sophie nog eens iemand die voor haar gaat kokkerellen.
Mensen die niet snel verliefd worden komen veel leuke mensen onderweg tegen ...
reageerde om
09 januari, 2008 14:57: Het feit dat ze jou meeneemt vind ik veelzeggend.. ze is dus wel van de spontane ontmoetingen en is goed van vertrouwen.
reageerde om
09 januari, 2008 14:57: kekke conversaties!
reageerde om
09 januari, 2008 14:57: ...en toen, en toen??
ReageerUitzicht
(op de MSN)
M: Zo man, jij zit nu gewoon in Italië?
Ramon: Yep.
M: Was het huisje van mij pa niet goed genoeg? Nee, ik weet het, je bent ziek. Hoe gaat het er nu mee?
R: Longontsteking!
R: Volgens mij werkt die antibiotica al aardig. Ik heb er veel minder last van. En de frisse zilte zeelucht hier maakt veel goed.
M: Je zit aan de oostkust, toch?
R: Ja, net iets ten noorden van het stadje Pescara, daar heb ik nu uitkijk op vanaf Montesilvano. Dacht eerst dat het een dorp was, maar het blijkt gewoon een grote heuvel te zijn. En bovenop die heuvel heeft Anne-Sophie haar appartement! Wát een uitzicht!
M: Dat is dan wel beter dan het huisje in Frankrijk! En hoe is die Anne-Sophie nou? Beetje een lekker ding?
R: Ze is geweldig. Heel tof, gezellig. Maar ze heeft een vriend!
M: Hahahaha!
R: Ik kan niet alles hebben he :-)
M: Dat bleek niet uit jouw schrijven!
R: Nee, ik had er ook nooit expliciet naar gevraagd. Ik dacht, ik wacht wel af en dan merk ik vanzelf wel wat ze los laat.
M: En vervolgens gaat ze jou een beetje onder druk zetten met angsten voor je schrijven.
R: Nou dat valt wel mee hoor. En die zorgen zijn nu wel weg. Ik zit nu lekker met het laptopje op haar patio te genieten van het uitzicht en dan gaat het schrijven vanzelf wel. Zolang het droogt blijft! Ik ben een beetje opnieuw begonnen met wat ik had en ik kom mezelf nog wel een keer tegen als ik wat verder ben.
M: Maar ze woont daar alleen?
R: Ja, haar vader heeft dit huisje gekocht voor haar en daar woont ze inderdaad alleen. Overdag werkt ze als juriste voor een oliebedrijf in Pescara en aan het eind van de middag komt ze thuis met tassen vol boodschappen.
M: En die vriend dan?
R: Die komt deze week langs. Hij heet Saul en is een Noordafrikaan. Ik ben benieuwd naar wat ze nou hebben, want het is mij nog niet helemaal duidelijk!
M: Schrijf er snel over, ik ben benieuwd!
R: Dat komt wel goed.
M: Maar je gaat daar toch nog wel wat zien? Of blijf je iedere dag achter die laptop hangen?
R: Er staat een Vespa Sprint in de garage! Hij is kapot, maar Saul gaat 'm dus repareren. En dat betekent dus dat ik daarmee mee zou kunnen gaan touren!
M: Heel gaaf! Maar ik taai af, spreek je later! Succes!
R: Dank je! Doei doei.
M: Zo man, jij zit nu gewoon in Italië?Ramon: Yep.
M: Was het huisje van mij pa niet goed genoeg? Nee, ik weet het, je bent ziek. Hoe gaat het er nu mee?
R: Longontsteking!
R: Volgens mij werkt die antibiotica al aardig. Ik heb er veel minder last van. En de frisse zilte zeelucht hier maakt veel goed.
M: Je zit aan de oostkust, toch?
R: Ja, net iets ten noorden van het stadje Pescara, daar heb ik nu uitkijk op vanaf Montesilvano. Dacht eerst dat het een dorp was, maar het blijkt gewoon een grote heuvel te zijn. En bovenop die heuvel heeft Anne-Sophie haar appartement! Wát een uitzicht!
M: Dat is dan wel beter dan het huisje in Frankrijk! En hoe is die Anne-Sophie nou? Beetje een lekker ding?
R: Ze is geweldig. Heel tof, gezellig. Maar ze heeft een vriend!
M: Hahahaha!
R: Ik kan niet alles hebben he :-)
M: Dat bleek niet uit jouw schrijven!
R: Nee, ik had er ook nooit expliciet naar gevraagd. Ik dacht, ik wacht wel af en dan merk ik vanzelf wel wat ze los laat.
M: En vervolgens gaat ze jou een beetje onder druk zetten met angsten voor je schrijven.
R: Nou dat valt wel mee hoor. En die zorgen zijn nu wel weg. Ik zit nu lekker met het laptopje op haar patio te genieten van het uitzicht en dan gaat het schrijven vanzelf wel. Zolang het droogt blijft! Ik ben een beetje opnieuw begonnen met wat ik had en ik kom mezelf nog wel een keer tegen als ik wat verder ben.
M: Maar ze woont daar alleen?
R: Ja, haar vader heeft dit huisje gekocht voor haar en daar woont ze inderdaad alleen. Overdag werkt ze als juriste voor een oliebedrijf in Pescara en aan het eind van de middag komt ze thuis met tassen vol boodschappen.
M: En die vriend dan?
R: Die komt deze week langs. Hij heet Saul en is een Noordafrikaan. Ik ben benieuwd naar wat ze nou hebben, want het is mij nog niet helemaal duidelijk!
M: Schrijf er snel over, ik ben benieuwd!
R: Dat komt wel goed.
M: Maar je gaat daar toch nog wel wat zien? Of blijf je iedere dag achter die laptop hangen?
R: Er staat een Vespa Sprint in de garage! Hij is kapot, maar Saul gaat 'm dus repareren. En dat betekent dus dat ik daarmee mee zou kunnen gaan touren!
M: Heel gaaf! Maar ik taai af, spreek je later! Succes!
R: Dank je! Doei doei.
Labels: vanuit het buitenland
reageerde om
09 januari, 2008 14:58: Vindt Saul dat wel goed, een interessante schrijver in het huis van zijn vriendin?
reageerde om
09 januari, 2008 14:58: Daar gaat de zeepbel!
reageerde om
09 januari, 2008 14:58: Toch kan dat slechter. Saul de Vespa laten maken, en jij er met zijn vriendin (achterop) vandoor gaan ;-)
Reageer
