Je kunt mij op de volgende manieren bereiken.
Telefonisch op telefoonnummer 06 - 42 97 97 41.
Per e-mail op
email@ramonstoppelenburg.com of via dit formulier.
In de Stiltekamer is
het stil.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Daar wordt geschreven.
Geen pretentieuze literatuur ofzo, gewoon hobbymatig. Of in opdracht van bezoekers.
In ieder geval, in alle stilte en rust...
Stilte nodig? Kom binnen. Ssst.
Neem contact op met mij
Kóóp dat boek!
Het behoeft geen enkele introductie meer. Ik heb al mijn honderden hyves-vriendjes netjes gespamd en bijna al mijn mailcontacten een mail gestuurd. Het nieuws is: Vanaf heden ligt de nieuwe Nederlandse verhalenbundel Fasten your seat belt! in de boekhandel.
In de jaarlijkse stapels van vakantieverhalenboeken is dit een bijzondere uitzondering, aangezien de verhalen niet gaan over gebeurtenissen òp de bestemming van de vakantie, maar over taferelen rond vliegen met het vliegtuig.
Sommige mensen vinden het eng, anderen verheugen zich erop. De spanning vooraf, de hectiek van de luchthaven, het opstijgen en dalen. Twintig jonge, Nederlandse schrijvers werden uitgenodigd om er een nieuw, sprankelijk en verrassend verhaal over te schrijven.
Eind vorig jaar liep ik rond op Schiphol en het viel het me op dat er geen enkele bundel bestond die verhaalde over vliegen. Ik schreef veel auteurs aan, deed online oproepen en nodigde iedere geïnteresseerde uit om een verhaal te schrijven met slechts één richting: reizen met het vliegtuig.
De reacties waren overweldigend en uitgeverij Trademark, onderdeel van Foreign Media Books, wierp zich op als uitgever die er een prachtige verzameling verhalen in zag, ideaal voor de zomermaanden.
De bundel bevat gloednieuwe verhalen van Susan Smit, Arjen Lubach, Judith Visser, Richard Osinga, Siska Mulder, Claire Polders, Aliefka Bijlsma, Bianca Boer, Jan van Mersbergen, Ricus van de Coevering, Maaike Schutten, Jowi Schmitz, Niels Carels en Mark Verver. Aangevuld met de verrassende bijdragen van debutanten Menno Nicolai, Wim Schluter, Stéphanie de Geus, Esther Donkers, Roeland van Zeijst en Murat Isik.
De korte literaire juweeltjes gaan over verdachte medepassagiers, aantrekkelijke stewardessen, vliegangst en reizen in stijl, maar ook over uitzichtloze relaties, spannende ontmoetingen en weggevlogen dromen.
Vooruit, een fragment dan.
Uit 'Brief aan mijn redactrice' van Niels Carels:
Achter de bar roffelde een meisje heel even op de toetsen van een laptop. Opeens werd er op de achterwand van de bar een film van opstijgende en landende vliegtuigen geprojecteerd. Een loop die zich oneindig herhaalde. Jij en ik, we keken er even naar, en vervolgens ging ik naar het toilet. Toen ik terugkwam had je een triomfantelijke blik op je gezicht.
‘Luister, ik bied je hier even een heel goed idee aan.
Luister je?’
Ik luisterde.
‘Schrijf een boek over vliegen.’
‘Over vliegen? Die beesten?’
‘Nee-hee, over vliegen. Vliegtuigen. Piloten. Stewardessen. Exotische locaties. Luchthavens. Smokkelaars. Toeristen. Douane. Drugs. Wapens. Terrorisme. De mogelijkheden zijn legio.’
‘Ik weet het niet, hoor...’ zei ik.
‘Denk nou eens even na, man. Ken je Top Gun? Con Air? Pushing Tin? Passenger 57? The Aviator? Snakes on a Plane? Flightplan? Wat hebben die films met elkaar gemeen, behalve dat ze stuk voor stuk heel veel geld hebben opgeleverd? Ze gaan over vliegen. Iedereen vliegt tegenwoordig. Niemand gaat meer met de auto op vakantie. Er staan elke dag tientallen idioten langs landingsbanen naar vliegtuigen te kijken. Niet omdat ze op reis gaan, maar omdat ze die vliegtuigen mooi vinden. Spotters heten die lui.’
Je nam een slok van je bier.
‘Wat denk je ervan?’
‘Het is niet helemaal mijn stiel, denk ik,’ zei ik.
‘Ga je weleens op vakantie?’ vroeg je.
‘Eigenlijk niet,’ zei ik.
Je zuchtte.
‘Moet ik dan alles voor je uittekenen?’
Ik zweeg. Dat leek me voldoende.
‘Mensen die op vakantie gaan nemen altijd van alles mee, vooral veel boeken die ze de rest van het jaar niet hebben kunnen lezen. Of klassiekers. Maar als puntje bij paaltje komt hebben ze daar helemaal geen zin in. Dus struinen ze op Schiphol nog even door een boekwinkel. Negen van de tien keer kopen ze daar dan nog een boek. Vaak een boek dat daar strategisch is neergelegd. Een boek over verre reizen. Een verhalenbundeltje met jonge schrijvers. Een boek dat zich afspeelt op een bekende, toeristische plek. The Beach, anyone? De schaduw van de wind?’
In de jaarlijkse stapels van vakantieverhalenboeken is dit een bijzondere uitzondering, aangezien de verhalen niet gaan over gebeurtenissen òp de bestemming van de vakantie, maar over taferelen rond vliegen met het vliegtuig.
Sommige mensen vinden het eng, anderen verheugen zich erop. De spanning vooraf, de hectiek van de luchthaven, het opstijgen en dalen. Twintig jonge, Nederlandse schrijvers werden uitgenodigd om er een nieuw, sprankelijk en verrassend verhaal over te schrijven.
Eind vorig jaar liep ik rond op Schiphol en het viel het me op dat er geen enkele bundel bestond die verhaalde over vliegen. Ik schreef veel auteurs aan, deed online oproepen en nodigde iedere geïnteresseerde uit om een verhaal te schrijven met slechts één richting: reizen met het vliegtuig.
De reacties waren overweldigend en uitgeverij Trademark, onderdeel van Foreign Media Books, wierp zich op als uitgever die er een prachtige verzameling verhalen in zag, ideaal voor de zomermaanden.
De bundel bevat gloednieuwe verhalen van Susan Smit, Arjen Lubach, Judith Visser, Richard Osinga, Siska Mulder, Claire Polders, Aliefka Bijlsma, Bianca Boer, Jan van Mersbergen, Ricus van de Coevering, Maaike Schutten, Jowi Schmitz, Niels Carels en Mark Verver. Aangevuld met de verrassende bijdragen van debutanten Menno Nicolai, Wim Schluter, Stéphanie de Geus, Esther Donkers, Roeland van Zeijst en Murat Isik.
De korte literaire juweeltjes gaan over verdachte medepassagiers, aantrekkelijke stewardessen, vliegangst en reizen in stijl, maar ook over uitzichtloze relaties, spannende ontmoetingen en weggevlogen dromen.
Vooruit, een fragment dan.
Uit 'Brief aan mijn redactrice' van Niels Carels:
Achter de bar roffelde een meisje heel even op de toetsen van een laptop. Opeens werd er op de achterwand van de bar een film van opstijgende en landende vliegtuigen geprojecteerd. Een loop die zich oneindig herhaalde. Jij en ik, we keken er even naar, en vervolgens ging ik naar het toilet. Toen ik terugkwam had je een triomfantelijke blik op je gezicht.
‘Luister, ik bied je hier even een heel goed idee aan.
Luister je?’
Ik luisterde.
‘Schrijf een boek over vliegen.’
‘Over vliegen? Die beesten?’
‘Nee-hee, over vliegen. Vliegtuigen. Piloten. Stewardessen. Exotische locaties. Luchthavens. Smokkelaars. Toeristen. Douane. Drugs. Wapens. Terrorisme. De mogelijkheden zijn legio.’
‘Ik weet het niet, hoor...’ zei ik.
‘Denk nou eens even na, man. Ken je Top Gun? Con Air? Pushing Tin? Passenger 57? The Aviator? Snakes on a Plane? Flightplan? Wat hebben die films met elkaar gemeen, behalve dat ze stuk voor stuk heel veel geld hebben opgeleverd? Ze gaan over vliegen. Iedereen vliegt tegenwoordig. Niemand gaat meer met de auto op vakantie. Er staan elke dag tientallen idioten langs landingsbanen naar vliegtuigen te kijken. Niet omdat ze op reis gaan, maar omdat ze die vliegtuigen mooi vinden. Spotters heten die lui.’
Je nam een slok van je bier.
‘Wat denk je ervan?’
‘Het is niet helemaal mijn stiel, denk ik,’ zei ik.
‘Ga je weleens op vakantie?’ vroeg je.
‘Eigenlijk niet,’ zei ik.
Je zuchtte.
‘Moet ik dan alles voor je uittekenen?’
Ik zweeg. Dat leek me voldoende.
‘Mensen die op vakantie gaan nemen altijd van alles mee, vooral veel boeken die ze de rest van het jaar niet hebben kunnen lezen. Of klassiekers. Maar als puntje bij paaltje komt hebben ze daar helemaal geen zin in. Dus struinen ze op Schiphol nog even door een boekwinkel. Negen van de tien keer kopen ze daar dan nog een boek. Vaak een boek dat daar strategisch is neergelegd. Een boek over verre reizen. Een verhalenbundeltje met jonge schrijvers. Een boek dat zich afspeelt op een bekende, toeristische plek. The Beach, anyone? De schaduw van de wind?’
RTV Oost: En dan nog even dit
Afgelopen maandag was ik te gast in het televisieprogramma En dan nog even dit van RTV Oost.Ik werd geportretteerd als de eerste echte couchsurfer ter wereld, aangezien ik lang geleden gratis de wereld heb rondgereist. Daarnaast vertelde ik over mijn huidige werkzaamheden als internet adviseur en reisgek, mijn aankomende klim van de Kilimanjaro en het verschijnen van de verhalenbundel Fasten your seat belt! (waarvan ik de eerste exemplaren vandaag in mijn hand kon houden!)...
Online terug te bekijken.
AGIS Zorgverzekeringen: Take Care Now
Ik ben momenteel freelance internet-adviseur voor AGIS Zorgverzekeringen.
Hiervoor doe ik onderzoek naar de jongerenpropositie van de internetverzekering TakeCareNow.nl en welke toekomstperspectieven er bestaan voor dergelijke online initiatieven. Daarnaast coördineer ik het traject naar deze vernieuwde invulling en de online marketing van dit merk.
www.takecarenow.nl
Oude website...
Nieuwe website (v2.0)...
Nu (v3.0) mèt het weblog Reporter.
Hiervoor doe ik onderzoek naar de jongerenpropositie van de internetverzekering TakeCareNow.nl en welke toekomstperspectieven er bestaan voor dergelijke online initiatieven. Daarnaast coördineer ik het traject naar deze vernieuwde invulling en de online marketing van dit merk.
www.takecarenow.nl
Oude website...
Nieuwe website (v2.0)...
Nu (v3.0) mèt het weblog Reporter.
Labels: portfolio
Baliwatch
Spelend met 7 uur video van de reis door Indonesië kwam ik met dit filmpje op de proppen.
Je zou dit filmpje kunnen zien als een soort teaser voor de overige 7 uur video. Ik denk dat ik daar zeker nog een paar maanden mee bezig zal zijn.
Baliwatch, april 2008.
Je zou dit filmpje kunnen zien als een soort teaser voor de overige 7 uur video. Ik denk dat ik daar zeker nog een paar maanden mee bezig zal zijn.
Baliwatch, april 2008.
Labels: persoonlijk, video
Fasten your seat belt!
(eind mei in de boekhandel!)
Vliegen. Sommige mensen vinden het eng, anderen verheugen zich erop. Het is het begin van een reis, een vakantie of een nieuw begin. De spanning vooraf, de hectiek van de luchthaven, het opstijgen en dalen. Twintig jonge Nederlandse schrijvers werden er zo door geïnspireerd dat ze er een nieuw, sprankelend en verrassend verhaal over schreven.
Over verdachte medepassagiers, aantrekkelijke stewardessen, vliegangst en reizen in stijl, maar ook over uitzichtloze relaties, spannende ontmoetingen en weggevlogen dromen. Fasten your seat belt! is de ultieme zomerbundel om op reis - in het vliegtuig! - of thuis lekker in weg te dromen. Fasten your seat belt! is de ultieme zomerbundel om op reis of thuis lekker in weg te dromen.
Eind mei is de Beste verhalenbundel (over vliegen) van het jaar te koop voor maar € 12,50!
De auteurs komen aan het woord in de video op www.fastenyourseatbelt.nl
Vanaf eind mei in de boekhandel verkrijgbaar.
Klik hier voor een uitvergroting.
Labels: fasten your seat belt
Mijn naam is Edwin Oosterburg
Tijdens mijn afwezigheid in het buitenland feliciteerden mijn ouders mij met mijn paginagrote advertentie in de Telegraaf, begin april. Huh? Wat?
Elisabeth reageerde op een bericht en verwees naar de website. Toen werd het me duidelijk.
De Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI), zeg maar plat 'het gevangeniswezen' is druk op zoek naar nieuw personeel. Voor de Open Dag (in de gevangenissen, ja) op 17 mei moest er de nodige reclame gemaakt worden. Het moest een persoonlijke campagne worden, maar helaas wordt gevangenispersoneel beschermt en mag je niet zomaar foto's van gevangenispersoneel publiceren.
Daarom huurde de DJI het modellenbureau MaxModels in om enkele modellen te zoeken die kunnen figureren als gevangenispersoneel. En zo werd ik de trotse Edwin Oosterburg. Wie kent 'm niet?
Advertentie voor de Open Dag van het gevangeniswezen.
Elisabeth reageerde op een bericht en verwees naar de website. Toen werd het me duidelijk.
De Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI), zeg maar plat 'het gevangeniswezen' is druk op zoek naar nieuw personeel. Voor de Open Dag (in de gevangenissen, ja) op 17 mei moest er de nodige reclame gemaakt worden. Het moest een persoonlijke campagne worden, maar helaas wordt gevangenispersoneel beschermt en mag je niet zomaar foto's van gevangenispersoneel publiceren.
Daarom huurde de DJI het modellenbureau MaxModels in om enkele modellen te zoeken die kunnen figureren als gevangenispersoneel. En zo werd ik de trotse Edwin Oosterburg. Wie kent 'm niet?
Advertentie voor de Open Dag van het gevangeniswezen.
Labels: portfolio
reageerde om
04 mei, 2008 15:36: Haha, hilarisch! Ik vond de open dagen trouwens erg leuk altijd, als gevangenisverpleegkundige, je geeft mensen toch even een kijkje in de wereld die gevangenis heet. het snoerde altijd heel wat monden- voornamelijk van mensen die roepen dat gevangenissen in Nederland hotels zijn.
Welkom terug trouwens.
Een kort reisverslag (althans, geprobeerd)
En dan ben ik op zondagochtend om 6.00 uur klaarwakker en geniet ik van de zonsopgang in Amsterdam. Stapels kranten van de afgelopen maand smeken om tenminste een béétje aandacht, er liggen facturen en herinneringen bij de post (hebben bedrijven dan echt geen dertig dagen geduld?) maar het mooie weer is aantrekkelijker.
Hoewel het hier in Nederland naar de inmiddels opgedane maatstaven wel erg koud is. In de stad Yogyakarta was het in de felle zon boven ons hoofd 35 graden. Als we dan de hotelkamer inkwamen stond de airconditioning op 25 graden en wilde ik het liefst snel een trui aan. Dat was plots koud! Nu is het twintig graden en vraag ik me af of ik de korte broeken al uit mijn backpack kan halen.
Vier weken Indonesië worden onvergetelijk. Er zijn meer dan 1500 foto’s gemaakt en ik heb bijna 7 uur aan video. Dat wordt nog een leuk klusje.
Vanaf het broeierig, overvol en zwaar besmogte Jakarta - alwaar we onze vroegere en nu onherkenbare woonhuizen èn mijn nog in oude staat verkerende peuterschool hebben bezocht – zijn broer en ik in het openbaar vervoer naar de westkust van Java gereden om daar een poging te wagen af te varen naar de voormalige en legendarische Krakatau-vulkaan. Een greep in de portemonnee waard om de tocht in de speedboot en de beklimming van de nieuwe vulkaan zelf!
Van het uitgestorven strandplaatsje Carita namen we nogmaals de express bus naar Bogor, waar we het Taman Sarafipark bezochten en de verschrikkelijk mooie botanische tuin bewandelden.
Na Bogor volgde een 3-daagse tour die we vonden bij het lokale Tourist Information Centre. In een grote wagen met vierwielaandrijving gingen we het platteland op, naar plekken waar de toeristen niet massaal reden, door kleine dorpjes en over onverharde kleine landweggetjes. Overnachten deden we in kleine motels of homestays, huizen van de lokale bevolking met een kamertje voor gasten.
We zwommen onder enorme watervallen, liepen door de enorme theeplantages van de Puncak Pass, sliepen in bamboehuisjes, baden in warme hotsprings, genoten van extreme bliksems en waanzinnige onweersbuien, bewandelden talloze lokale marktjes, beklommen de vulkaan Papadayan (2662 m), 
genoten van de airconditioning in diverse malls, dronken we de mierzoete melk uit de klapperkokosnoot, lieten we ons regelmatig vakkundig masseren om alle spieren weer los te krijgen, bezochten we een traditioneel Javaanse dorpje, leerden we steeds meer Bahasia te spreken, ondernamen we de ’s werelds mooiste treinreis van Bandung naar Yogyakarta met onderweg uitzichten op heel veel rijstvelden
, liepen we over de Jalan Marlioboro – de winkelstraat van Yogyakarta, wezen we een verschrikkelijke slaapplaats af bij een couchsurfing-gastheer en verbleven we in de Presidential Suite van een hotel, bezochten we de half door de aardbeving van 2007-verwoeste Hindoetempels van de Prambanan, 
beklommen we het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld: de Borobudur; vlogen we voor 40 euro naar Surabaya, zagen we de zon opkomen boven het vulkaanlandschap van onder andere de verstikkende zwaveldampen uitspuwende Bromo-vulkaan – die we ook maar even beklommen, reden we met het openbaar vervoer richting Bali, schrokken we toen enorm toen we een uur lang dachten dat we onze fotocamera onderweg verloren waren die we later toch weer terugvonden in onze eigen tas…, verkenden we het ongerepte en groenrijke oosten van Bali, snorkelden we over het koraal, genoten we ontspannen van de rust op het strand van Legian Beach en gingen we uit in het Balinese nachtleven van Kuta beach. Lang leve Bintang bier!
Binnenkort doe ik hier wel iets met meer diepgang en foto- en videowerk. Onderweg heb ik een dagelijks dagboek bijgehouden met uitgebreide beschrijvingen van alle ervaringen en indrukken. Wellicht kruipt daar ooit ook iets uit.
Nu steek ik eerst een kretek-sigaret op en ga ik het Vondelpark opzoeken.
Zonsondergang op Kuta Beach, Bali.
Hoewel het hier in Nederland naar de inmiddels opgedane maatstaven wel erg koud is. In de stad Yogyakarta was het in de felle zon boven ons hoofd 35 graden. Als we dan de hotelkamer inkwamen stond de airconditioning op 25 graden en wilde ik het liefst snel een trui aan. Dat was plots koud! Nu is het twintig graden en vraag ik me af of ik de korte broeken al uit mijn backpack kan halen.
Vier weken Indonesië worden onvergetelijk. Er zijn meer dan 1500 foto’s gemaakt en ik heb bijna 7 uur aan video. Dat wordt nog een leuk klusje.
Vanaf het broeierig, overvol en zwaar besmogte Jakarta - alwaar we onze vroegere en nu onherkenbare woonhuizen èn mijn nog in oude staat verkerende peuterschool hebben bezocht – zijn broer en ik in het openbaar vervoer naar de westkust van Java gereden om daar een poging te wagen af te varen naar de voormalige en legendarische Krakatau-vulkaan. Een greep in de portemonnee waard om de tocht in de speedboot en de beklimming van de nieuwe vulkaan zelf!Van het uitgestorven strandplaatsje Carita namen we nogmaals de express bus naar Bogor, waar we het Taman Sarafipark bezochten en de verschrikkelijk mooie botanische tuin bewandelden.
Na Bogor volgde een 3-daagse tour die we vonden bij het lokale Tourist Information Centre. In een grote wagen met vierwielaandrijving gingen we het platteland op, naar plekken waar de toeristen niet massaal reden, door kleine dorpjes en over onverharde kleine landweggetjes. Overnachten deden we in kleine motels of homestays, huizen van de lokale bevolking met een kamertje voor gasten. We zwommen onder enorme watervallen, liepen door de enorme theeplantages van de Puncak Pass, sliepen in bamboehuisjes, baden in warme hotsprings, genoten van extreme bliksems en waanzinnige onweersbuien, bewandelden talloze lokale marktjes, beklommen de vulkaan Papadayan (2662 m), genoten van de airconditioning in diverse malls, dronken we de mierzoete melk uit de klapperkokosnoot, lieten we ons regelmatig vakkundig masseren om alle spieren weer los te krijgen, bezochten we een traditioneel Javaanse dorpje, leerden we steeds meer Bahasia te spreken, ondernamen we de ’s werelds mooiste treinreis van Bandung naar Yogyakarta met onderweg uitzichten op heel veel rijstvelden, liepen we over de Jalan Marlioboro – de winkelstraat van Yogyakarta, wezen we een verschrikkelijke slaapplaats af bij een couchsurfing-gastheer en verbleven we in de Presidential Suite van een hotel, bezochten we de half door de aardbeving van 2007-verwoeste Hindoetempels van de Prambanan, beklommen we het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld: de Borobudur; vlogen we voor 40 euro naar Surabaya, zagen we de zon opkomen boven het vulkaanlandschap van onder andere de verstikkende zwaveldampen uitspuwende Bromo-vulkaan – die we ook maar even beklommen, reden we met het openbaar vervoer richting Bali, schrokken we toen enorm toen we een uur lang dachten dat we onze fotocamera onderweg verloren waren die we later toch weer terugvonden in onze eigen tas…, verkenden we het ongerepte en groenrijke oosten van Bali, snorkelden we over het koraal, genoten we ontspannen van de rust op het strand van Legian Beach en gingen we uit in het Balinese nachtleven van Kuta beach. Lang leve Bintang bier!Binnenkort doe ik hier wel iets met meer diepgang en foto- en videowerk. Onderweg heb ik een dagelijks dagboek bijgehouden met uitgebreide beschrijvingen van alle ervaringen en indrukken. Wellicht kruipt daar ooit ook iets uit.Nu steek ik eerst een kretek-sigaret op en ga ik het Vondelpark opzoeken.
Zonsondergang op Kuta Beach, Bali.
Labels: persoonlijk
Terug van weggeweest
Een auto geeft gas bij een groen verkeerslicht en wil afslaan. Een fietser heeft ook groen licht en kruist de auto. De auto remt. De bestuurder toetert. De fietser zwaait boos en fietst verder.
Ja, ik ben weer terug in Nederland!
Ja, ik ben weer terug in Nederland!
