vrijdag, mei 09, 2008 
Spelend met 7 uur video van de reis door Indonesië kwam ik met dit filmpje op de proppen.
Je zou dit filmpje kunnen zien als een soort teaser voor de overige 7 uur video. Ik denk dat ik daar zeker nog een paar maanden mee bezig zal zijn.
Labels: persoonlijk, video
zondag, mei 04, 2008
En dan ben ik op zondagochtend om 6.00 uur klaarwakker en geniet ik van de zonsopgang in Amsterdam. Stapels kranten van de afgelopen maand smeken om tenminste een béétje aandacht, er liggen facturen en herinneringen bij de post (hebben bedrijven dan echt geen dertig dagen geduld?) maar het mooie weer is aantrekkelijker.
Hoewel het hier in Nederland naar de inmiddels opgedane maatstaven wel erg koud is. In de stad Yogyakarta was het in de felle zon boven ons hoofd 35 graden. Als we dan de hotelkamer inkwamen stond de airconditioning op 25 graden en wilde ik het liefst snel een trui aan. Dat was plots koud! Nu is het twintig graden en vraag ik me af of ik de korte broeken al uit mijn backpack kan halen.
Vier weken Indonesië worden onvergetelijk. Er zijn meer dan 1500 foto’s gemaakt en ik heb bijna 7 uur aan video. Dat wordt nog een leuk klusje.
Vanaf het broeierig, overvol en zwaar besmogte Jakarta - alwaar we onze vroegere en nu onherkenbare woonhuizen èn mijn nog in oude staat verkerende peuterschool hebben bezocht – zijn broer en ik in het openbaar vervoer naar de westkust van Java gereden om daar een poging te wagen af te varen naar de voormalige en legendarische Krakatau-vulkaan. Een greep in de portemonnee waard om de tocht in de speedboot en de beklimming van de nieuwe vulkaan zelf!
Van het uitgestorven strandplaatsje Carita namen we nogmaals de express bus naar Bogor, waar we het Taman Sarafipark bezochten en de verschrikkelijk mooie botanische tuin bewandelden.
Na Bogor volgde een 3-daagse tour die we vonden bij het lokale Tourist Information Centre. In een grote wagen met vierwielaandrijving gingen we het platteland op, naar plekken waar de toeristen niet massaal reden, door kleine dorpjes en over onverharde kleine landweggetjes. Overnachten deden we in kleine motels of homestays, huizen van de lokale bevolking met een kamertje voor gasten.
We zwommen onder enorme watervallen, liepen door de enorme theeplantages van de Puncak Pass, sliepen in bamboehuisjes, baden in warme hotsprings, genoten van extreme bliksems en waanzinnige onweersbuien, bewandelden talloze lokale marktjes, beklommen de vulkaan Papadayan (2662 m), 
genoten van de airconditioning in diverse malls, dronken we de mierzoete melk uit de klapperkokosnoot, lieten we ons regelmatig vakkundig masseren om alle spieren weer los te krijgen, bezochten we een traditioneel Javaanse dorpje, leerden we steeds meer Bahasia te spreken, ondernamen we de ’s werelds mooiste treinreis van Bandung naar Yogyakarta met onderweg uitzichten op heel veel rijstvelden
, liepen we over de Jalan Marlioboro – de winkelstraat van Yogyakarta, wezen we een verschrikkelijke slaapplaats af bij een couchsurfing-gastheer en verbleven we in de Presidential Suite van een hotel, bezochten we de half door de aardbeving van 2007-verwoeste Hindoetempels van de Prambanan, 
beklommen we het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld: de Borobudur; vlogen we voor 40 euro naar Surabaya, zagen we de zon opkomen boven het vulkaanlandschap van onder andere de verstikkende zwaveldampen uitspuwende Bromo-vulkaan – die we ook maar even beklommen, reden we met het openbaar vervoer richting Bali, schrokken we toen enorm toen we een uur lang dachten dat we onze fotocamera onderweg verloren waren die we later toch weer terugvonden in onze eigen tas…, verkenden we het ongerepte en groenrijke oosten van Bali, snorkelden we over het koraal, genoten we ontspannen van de rust op het strand van Legian Beach en 
gingen we uit in het Balinese nachtleven van Kuta beach. Lang leve Bintang bier!
Binnenkort doe ik hier wel iets met meer diepgang en foto- en videowerk. Onderweg heb ik een dagelijks dagboek bijgehouden met uitgebreide beschrijvingen van alle ervaringen en indrukken. Wellicht kruipt daar ooit ook iets uit.
Nu steek ik eerst een kretek-sigaret op en ga ik het Vondelpark opzoeken.
Labels: persoonlijk
donderdag, januari 10, 2008
Heel lang geleden liet ik aan een vriendin zien hoe je een eigen persoonlijke startpagina kunt aanmaken op het internet. Makkelijk linkjes erin zetten en altijd beschikbaar.
Tegenwoordig werkt zij bij een uitgeverij en houdt ze 'voor haar werk' het Nederlandstalige internet bij. Altijd op zoek naar bijzondere schrijfdiamanten. Voor de grap - nou ja, grap... - liet ze mij haar startpagina zien.
Van een handig vijfkolommetje was deze pagina van haar in een paar jaar uitgegroeid tot een link-kapitaal van acht kolommen en zeven beeldschermen lang... Láng!
'Het zijn alle weblogs die ik dagelijks bekijk,' zei ze.
Ik keek snel door haar alfabetische lijst en wees haar op een paar blogs die Niet Op Haar Lijstje Stonden! Snel voegde ze deze toe, nog steeds even handig.
Maar ik snapte iets niet. 'Je bekijkt ze iedere dag? Je zit toch niet de hele dag op al die linkjes te klikken?' vroeg ik.
'Nee joh!'
Natuurlijk.
Mallerd die ik toch ben.
'Ik open gewoon alle links die ik in mijn bladwijzerwerkmap heb zitten, in losse tabbladen, met één druk op de knop.'
Ze gaf me een demonstratie en ik merkte dat haar pc ongewoon overwerkte geluiden ging maken op het moment dat haar Firefox ál haar links tegelijk opende.
'Het duurt even, maar daarna kan ik heerlijk bladeren.'
Labels: persoonlijk
vrijdag, januari 26, 2007
Ik ontving gisteren een mailtje van een Volkskrant-redactrice: of ik het onderwerp wilde zijn van de zaterdag-rubriek "De portefeuille van...".
Ik heb de redactrice gebeld en vroeg haar of het niet erg is dat ik precies drie jaar geleden ook onderwerp was van die rubriek. Of wilden ze een update van mijn financiële leven op dìt moment? Erg egostrelend, maar ik heb op dit moment bar weinig interessants te melden. Of is het landschap van 
bekende Nederlanders zo schraal dat ze míj nòg een keer willen hebben?
Na het zien van mijn bewijs was ze om en ging ze nog even verder zoeken.
Labels: persoonlijk
zondag, december 31, 2006
Vorig jaar beleefde ik de jaarwisseling achter een bar in een kroegje waarin ik probeerde mijn ziel en zaligheid te leggen. Wat was dat genieten. En dan ergens in de ochtend plofte ik geradbraakt op een matras op de vloer van een studentenkamertje in Zwolle. In de kater die ik vervolgens wegsliep had ik natuurlijk geen benul van wat mij allemaal te wachten stond.
In januari ’06 kon ik, met de werkzaamheden in de kroeg ernaast, enkele dagen per week van het echte werk proeven op de redactie van een reismagazine. In Den Haag. Het internetredactiewerk bleek meer content management te zijn op een systeem uit 1995 en ik zat mijn uren daar weg te klikken op een trage computer.
Dat werd het dus niet en ik ging weer fulltime voor de kroeg. Lange tijd mijn alles, in die tijd, naast mijn vriendinnetje. Die vriendin, die ik een half jaar eerder had ontmoet, studeerde inmiddels stoer in Amsterdam en had, na een kort verblijf op een zolder in Haarlem, een kamer gevonden in Slotervaart. Bij een gezellige man in huis, die achteraf manisch depressieve trekjes ging vertonen en zich tegenover mannelijk bezoek agressief ging gedragen.
Ik nam de grote stap om een aanbod aan te nemen van een Italiaanse dame in Amsterdam die mij al eerder had geattendeerd op haar appartement. Ze ging zelf samenwonen en deed haar appartementje in de verhuur. Voor twee personen. In februari 2006 verhuisden we allebei richting Amsterdam en in maart sloot ik mijn studentenkamer voor het laatst achter mij dicht en in april was ik achter de bar in de kroeg vervangen door een ander.
Het was een enorm grote stap in mijn ogen. Want ik verliet Zwolle, waar ik tien jaar had rondgehangen, leuke dingen heb gedaan en veel mensen had leren kennen en schreef mij in bij de Gemeente Amsterdam. Het voelde in het begin zelfs een beetje op verraad.
Dat een appartementje met een slaapkamer en woonkamer met keuken niet geschikt is voor twee personen die er graag een hectische levenstijl op nahouden en ondertussen claimen de rust en orde zèlf te zijn, was al snel duidelijk. Dat er complete gezinnen in kunnen wonen, wordt in de buurt goed bewezen, maar dat zou ons ding niet zijn.
En daar zat ik in het voorjaar van 2006 werkloos te zijn. Heerlijk. Ik had geen zorgen en het leven leek één grote vakantie. Maar de weken trokken voorbij zonder dat er iets bijzonders was gebeurd en de financiën raakten op.
In mei solliciteerde ik op een vacature van internetredacteur. Plots stond ik vanaf juli iedere dag rond 7.00 uur ’s ochtends op om naar mijn werk te gaan en rond 18.00 uur thuis te zijn. Geloof me, zo’n wijziging in mijn levenshouding hakte er wel in!
Het was ook rond die tijd dat de verhuurder van het appartement waar we woonden andere plannen had voor haar huisje en ze verzocht ons vriendelijk eind september te verhuizen. Vind maar eens een leuk huurhuisje in Amsterdam, voor twee personen en onder duizend euro per maand. Tenzij je je officieel inschrijft bij woningverenigingen en veel geduld hebt, lukt zoiets. Ons lukte het maar niet.
Gelukkig deed mijn baas op mijn werk niet moeilijk om een werkgeversverklaring te ondertekenen waaruit bleek dat hij me nog wel een tijdje in dienst wil hebben, niet alleen als internetredacteur, maar ook als marketing medewerker. En daarmee kon ik naar de bank, gaf de bank mij een hypotheek en kon ik een huis kopen. Een huis kopen!
Had mij een jaar eerder, achter de bar van een kroegje in Zwolle, verteld dat ik een jaar later een huis ging kopen in Amsterdam en ik had je uitgelachen. Of naar de uitgang gewezen. Idioot! Drink niet zoveel!
Met bijna 30 levensjaren achter de kiezen liep ik in september met een makelaar door een groot vier-kamer-appartement in Amsterdam West. Lege ruimtes voor een mooie prijs, met een balkon van negen meter breed en uitzicht op water. Heel veel water. Ja, doe maar. Ik koop het.
Voor de tweede keer dat jaar verhuisden mijn vriendin en ik weer, maar nu naar ons eigen stekje. De eerste maand leefden we enkel in de slaapkamer van het huis. Daar lagen matrassen op de grond en stond er een bureau naast een enorme stapel kleding. De rest van het huis hadden we vakkundig gesloopt om er ongewenste muren te verwijderen, nieuwe vloeren te leggen en alles in vanille-kleur te verven.
Ik blijf het knap van mijn vriendin en mij vinden dat we dat overleefd hadden, want ondertussen leerde zij tentamens terwijl er muren gebroken werden op de gang en stond ik dagelijks vroeg op om ‘naar kantoor’ te gaan.
Het huis raakte steeds meer af. Langzamerhand leerden we de weg kennen in Ikea en ook veel bezorgers wisten ons nieuwe stekkie te vinden. Half december ging het laatste restje hypotheek op aan een gloednieuwe keuken mèt afwasmachine, die begin 2007 ingebouwd wordt.
En dan is het kasteeltje af en kan er voluit genoten worden. Dan mag het buiten ook wat langer licht blijven en kunnen we ons weer gaan richten op het genieten van het leven.
Dat is namelijk van 2007 mij gaat brengen. Het jaar kan nu niet meer stuk, want het begint direct met een reis naar Egypte. Voor wat rust en voor wat research voor een boek. Misschien dat ik daarna eindelijk eens de uitgeverij gerust kan stellen met (enigszins pogingen tot) nieuw werk.
Vervolgens voorspel ik dat januari een gure maand wordt voor iedereen in Nederland. Vanaf februari wordt het echt koud en wellicht kan er in die paar weken vorst in maart nog een Elfstedentocht gereden worden. Verhoog de dijken maar in april, want al die sneeuw die uiteindelijk toch viel in de Alpen, zoekt een weg naar de zee en je wil niet in het water staan op Koninginnedag.
Ook in 2007 zal de zomer vroeg beginnen en zitten we in juni weer lekker op de terrassen met een hittegolf. Boek een vlucht naar het buitenland in augustus, want gezelliger wordt het niet in die regen. En dan is het september en wordt het in oktober plots zó snel donker, dat je amper doorhebt dat Sinterklaas al in het land is en de winkelstraten versierd worden met kerstlichtjes.
En als je denkt: dat is herkenbaar! Dan heb je gelijk. Maar er zal in 2007 wel zeker iets veranderen. En dat ben jij.
Geniet daarvan! De beste wensen!
Labels: persoonlijk
donderdag, november 16, 2006
Bij de Albert Heyn staan de schappen alweer helemaal klaar. Kratten vòl Sinterklaassnoepgoed is in kratten gepropt. Je mag graven naar je eigen letter in een chocoladeletterbak.
'Meneer?' vraagt een klein jongetje beteuterd aan mij in de supermarkt.
'Kunt u mij helpen?'
Ik kom erbij staan.
'Ik mag geen noten eten, dan ga ik heel ziek worden en dan moet ik naar het ziekenhuis en ik wil zo graag Sinterklaassnoepjes en ik kan nog niet lezen en ik weet niet of er noten in zitten en...'
Ik snap zijn probleem. Dus kijken we samen naar diverse verpakkingen die toch wel erg duidelijk maken dat er stukjes noot in kunnen zitten omdat die nootjes ook in diezelfde fabriek langskwamen. Op iedere verpakking staat het.
Het jongetje werd nu helemaal teleurgesteld. En ik ben natuurlijk ook held-af, want ik kan 'm niet echt helpen.
'Ze kunne die fabriek toch ook goed schoonmaken?'
Zwijgend knik ik zijn gelijk.
'Nu moet ik weer wekenlang die kutschuimpies eten!'
Labels: persoonlijk
woensdag, september 20, 2006
Het nieuwe boek van Arnon Grunberg heet Tirza."omdat Tirza zo goed schrijft en de site bijzonder mooi is vormgegeven" - NRC NextInmiddels moge het duidelijk zijn. Arnon Grunberg zat achter Tirza.nl.
"bevreemdend, pijnlijk ongemakkelijke stukjes, een meisje zoals mannen graag zouden willen dat meisjes zijn, en een veel te strakke layout." - Walter van den Berg
"nergens heeft ze toch niet zo'n zin om naar de fillum te gaan, nooit was de popcorn gewoon ja niet zo lekker en niemand vraagt tot vervelens toe waarom." - Paul @ Gnfti.com
Labels: persoonlijk
zondag, september 03, 2006
Labels: persoonlijk
maandag, augustus 21, 2006
Een appartement met originele indeling en uitzicht over de Sloterplas!Die garage heb ik niet nodig, een ruime doorzonwoning des te meer. Woensdag ga ik de voorlopige koopakte al tekenen, daarna ga ik alles regelen met de bank en zal het allemaal wel erg snel gaan.
Dit appartement heeft een balkon over de gehele breedte op het zuidwesten waar u heerlijk kan genieten van het uitzicht tot dat de zon onder gaat. Door de originele indeling is de woonkamer makkelijk te vergroten en daardoor krijgt u een riante doorzon woonkamer. Er is ook bij dit appartement een garage bij te kopen.
Labels: persoonlijk
woensdag, juli 26, 2006
Kijkend naar mijn salaris op dit moment, vertelden veel banken dat ik maar zo'n beetje hypotheek kon krijgen. 'Maar daar kan ik toch geen huis van kopen!?'Labels: persoonlijk
zondag, juli 09, 2006
'Wist je dat?'Labels: persoonlijk
woensdag, juni 14, 2006
Ik moest onlangs aan iemand van de uitgeverij uitleggen waarom ik nog lang niet tevreden ben met Altijd, nu of nooit, mijn novelle-project dat in ieder geval vòlgend jaar klaar zou moeten zijn. Die deadline heb ik zelf gesteld. 
‘Ik werk liever aan bakstenen dan aan fragiele blaadjes aan een boom. Een baksteen is standvastiger, raakt niet zo snel van zijn plaats en het is maar in hoeverre je bakstenen naast elkaar neerzet, opstapelt en vastmetselt; hoe mooi het eindresultaat kan worden. Kijk maar naar een kasteel.’Labels: persoonlijk
schrijver van Letmestayforaday (2004), samensteller van
Fasten your seat belt! (2008), commercieel model, webmaster van Boekennieuws.com en freelance marketingproducent.
06-42979741
084-7162426
KvK #34280880
ramonstoppelenburg
mones.hyves.nl
