Het grote marktonderzoek is gaande en ik ben samen met mijn stagiaire op zoek naar de mooiste plekken in een zevental landen in Europa. En niet om alleen maar van het leven te proeven, maar ook van het eten.
Als alles volgens planning verloopt, kan deze reis vanaf half 2010 online aangeboden worden.
In een fijn mozaïekbeeld presenteer ik de twittermensen die ík volg... Best wel eng veel hè? Gelukkig praten ze niet allemaal tegelijk... Zie jij jezelf! Stoer, drop me a line!
Woensdag 3 juni werd ik live geïnterviewd door Peter Anthony Holder in het nachtelijke radioprogramma Holder Overnight op CJAD (Montréal) en CFRB (Toronto) om te kletsen over mijn Letmestayforaday.com-tijd en wat er sindsdien allemaal met mij gebeurd is.
Het gaat goed met Expeditie Kilimanjaro. Een aantal groepen zijn voor dit jaar al volgeboekt! Ter ondersteuning van de marketing heb ik 5000 flyers laten drukken. De komende dagen worden deze verspreid in bepaalde wijken in Amsterdam.
In opdracht van uitgeverij Mouria ontwikkelde ik onlangs een virale internetcampagne ter promotie van de roman Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt! van schrijver Martin Brester.
Hiervoor produceerde ik enkele online videos waarmee een buzz gecreëerd kon worden over het ontstaan van het boek. De eerste teaser verscheen een week voor de presentatie op de hiervoor ontwikkelde site www.weetjehoehetvoelt.nl:
Op de dag van de boekpresentatie zelf, verscheen de tweede teaser, die momenteel te zien is op diezelfde site:
Met de publicatie van deze teaser werd ook de koppeling gemaakt met 'de meest succesvolle datingsite van Nederland', www.partnerwereld.nl, waar iedere bezoeker wordt uitgedaagd om superserieus de partner van je dromen te vinden.
Of niet? Want is het leven wel zo maakbaar? Liefde is toch geen bouwpakket?
Om vervolgens uit te komen op de uiteindelijke site van het boek: www.hoileukdatjemijnprofielbekijkt.nl, waarop beide teasers nogmaals te bekijken zijn voor het nageslacht, er een fragment uit het boek te lezen is en het boek online te bestellen is.
Middels een retweet-actie op weetjehoehetvoelt.nl hebben inmiddels meer dan honderd mensen het boek gepromoot op Twitter en zijn beide filmpjes al meer dan duizend keer volledig bekeken door het publiek.
Vanaf heden dus ook online te bestellen, dus mis deze actuele tragikomische roman over internetdaten, seks en relaties niet!
In dit artikel behandel ik het volgende: - Twitter is een grote, virtuele kroeg - Wat heeft een bedrijf aan Twitter? - Maar wat vertel je dan op Twitter? - Kun je dan wel iets verkopen op Twitter? - ReTweet (RT) en de kracht van de herhaling - Blijf altijd uniek en origineel
Ergens begin 2007 zette ik mijn eerste stapjes op Twitter. En ik kan me herinneren dat ik daar ook snel weer weg was. Ik kon amper soortgenoten vinden die ik kon volgen (hè, wàt kan ik?) en om nu in de lucht te gaan melden wàt ik aan het doen was… (eigenlijk begreep ik niet echt wat het was).
Begin dit jaar werd ik weer actief. Mensen die ik kende waren aan het Twitteren. Zelfs de minister van Buitenlandse Zaken meldde wat hij aan het doen was. Plots werd het wel verdomd interessant. Als ik met een tweet twitterde dat ik op reis ging, wensten mensen die mij volgden mij warempel een prettige vakantie! Twitter is een grote virtuele kroeg
Iedereen kletst maar wat, maar naar sommige mensen wil ik luisteren. Die volg ik omdat ze zich in hetzelfde vakgebied bevinden, of gewoon interessante personen zijn. De rest, tja, dat interesseert me even niet. Je kunt namelijk niet prettig naar iedereen luisteren in de kroeg. De mensen die ik volg, kunnen ervoor kiezen om ook naar mij te luisteren en mij te volgen.
Wat bleek? Het is hartstikke makkelijk om iemand (die veel over een bepaald onderwerp weet) vragen te stellen, omdat dat over zijn werk gaat: heb je een vraag over muziek, richt je dan gerust tot grootheden als @chriscornell (wie?) of twizzle lekker met @snoopdogg. Als ze tijd hebben, reageren ze op jou!
De laatste maanden heb ik via Twitter regelmatig contact met mensen die ik zeer interessant vind. Gevolgd: ontmoetingen in het echte leven, bijvoorbeeld via de lucratieve en informele Tweetlunches. Ik krijg als freelancer zelfs opdrachten aangereikt. Via en dankzij Twitter! Wat heeft een bedrijf aan Twitter?
Het heeft voor een bedrijf wel degelijk zin om met je aanwezigheid op Twitter een nieuw product te lanceren. Het heeft echter géén zin om hard te schreeuwen met je toeter; daar wordt je eerder om genegeerd. Een bedrijf spréékt via Twitter met andere mensen. En die mensen volgen jou ook als er op een persoonlijke manier gecommuniceerd wordt.
Een goed voorbeeld is UPC_Webcare: speciaal in het leven geroepen bij de televisie- en internetboer, om de vele online klachten af te handelen. Iemands klacht als 'Verdorie, UPC doet weer eens raar' resulteert heel snel in een vriendschappelijk bericht van iemand van de online klantenservice: 'Wilt u mij uw probleem uitleggen, wellicht kan ik iets voor u doen.' Het bedrijf screent Twitter op uitspraken over UPC.
De kracht van aanwezigheid op Twitter: elke 'uitgesproken' tweet van 140 karakters is openbaar. Als ik dus tweet dat ik een probleem heb met UPC, dan licht ik mijn probleem toe aan @upc_webcare. Iedereen ziet die conversatie. En dat is ook de bedoeling. Mijn followers zien mij in gesprek met @upc_webcare en kunnen ervoor kiezen om @upc_webcare voortaan te volgen om op de hoogte te blijven van de laatste - mogelijke - problemen.
Maar wat vertel je dan op Twitter?
Vertel over jezelf en over je bedrijf. Vertel wat je doet. Het zijn die simpele redenen waarom iemand jou sympathiek vindt om je te volgen op Twitter. Schrijf over je successen, maar ook over je problemen en teleurstellingen. Wees altijd eerlijk. Als het altijd mooi weer is, kunnen mensen het vertrouwen verliezen.
Daarnaast is het bijvoorbeeld leuker om te twitteren met Claartje bij de zorgverzekering dan met de afdeling costumer care. Ik vertrouw Claartje namelijk eerder dan een call center.
Maar je kunt ook vragen stellen. 'Wat vind je van…?' en als mensen je volgen, volgen er vanzelf antwoorden. Leg ideeën voor, ga online brainstormen. Het groepje mensen dat je volgt doet niet alleen met je mee, maar gaat na verloop van tijd ook àchter jou staan. Kun je dan wel iets verkopen op Twitter?
Zeker. Je kunt zeggen dat je iets te verkopen hebt, net als een online webshop. Maar als jij niet interessant bent, ben je slechts een spammer. En daar gáát de verkoop van je boek '1001 Ways To Get Stinkin' Rich In One Day'. Twitter kan jou er zelfs uitgooien.
Licht jezelf èn je product toe, dan raken mensen geïnteresseerd. Als mensen aan jou tweeten: 'Is het al ergens te koop?' en 'Kan ik het bij jou bestellen?', dan ben je goed bezig. Want díe mensen praten in de kroeg met jou en anderen kunnen zich gaan afvragen waar het over gaat, wàt er dan te koop moet zijn is en wàt er zo nodig besteld moet worden. Wellicht vinden die mensen jóú ineeens interessant!
ReTweet (RT): de kracht van de herhaling
Kun je acties ondernemen op Twitter? Natuurlijk, als je actief bent op internet en je hebt een interessante groep volgers, dan kun je acties lanceren. Maar weet dat als je tweet: 'Win een dagje in een cabrio, kijk op www.wineendagje....' dan noem je slechts eenmaal een link. Als ik aan het eind van de dag pas op Twitter kijk, zie ik veel uitspraken en gesprekken van mensen die ik volg, maar die ene link naar een gratis cabriorit zie ik niet meer zo snel terug.
Voor de publiciteit rond de Nederlandse vertaling van de bestseller 'Wat Zou Google Doen' van de Amerikaan Jeff Jarvis gebruikte ik Twitter. Op de website www.wzgd.nl vindt je de informatie die je over een boek zou moeten vinden. En de bestelknop. Klaar.
Tot zover begreep de uitgeverij mij. En zagen ze lage kosten.
Maar de niche zat 'm in de Twitter-actie: retweet het bericht ‘Wat Zou Google Doen is uit! Win een gesigneerd exemplaar, volg @wzgd en retweet dit bericht. Info op www.wzgd.nl.' Iedereen die ook maar geïnteresseerd was in de Nederlandse editie ging retweeten en zo werd het boek op deze manier door meer dan honderd mensen gelanceerd. En als er iets te winnen valt, dan doen we snel mee. Iedere deelnemer herhaalde het bericht.
Zo blijkt dat jij niet over je product hoeft te toeteren. Dat doen mensen zelf wel, mits je ze enthousiast genoeg krijgt. En ondertussen noemen zij jouw twitternaam èn je website of je webwinkel. Aan al hun volgers.
Je snapt het: de Nederlandse uitgeverij is zéér tevreden over deze online buzz. Blijf altijd uniek en origineel
Nu geldt er voor het gehele internet nog steeds de gouden regel: als je wilt opvallen moet je iets unieks doen. Als het ook nog eens ludiek is, dan heb je het publiek snel op je hand. Maar let op, je publiek kan ook binnen één klik weg zijn.
Hoe je ook marketing 'onderneemt' op Twitter, denk altijd na over het unique selling point van jouw product, en blijf innovatief.
Binnenkort zullen ondernemers vaker retweet-acties opzetten: ze zijn gek als ze het niet doen. 'RT en win 1 vd 5 dvds', 'retweet dit bericht en win een gratis abonnement' en 'RT en ontvang een proefpakket'. Uiteindelijk kiest het publiek of ze erachter staan. Of ze daaraan mee willen doen. De originaliteit is aan jou, als ondernemer. Mocht je als bedrijf willen weten hoe jij marketingacties kunt uitwerken middels Twitter, neem dan eens contact met mij op. Je kunt mij vinden èn volgen op @ramonesnl.
Het is een zonde dat mensen die net 'voor zichzelf begonnen zijn' op Twitter hun eigen biografie niet even invullen in hun profiel. Het is een klein maar belangrijke plek waar je kunt zeggen WIE je bent en WAT je doet. Als je doel is om te netwerken met Twitter (mmm, leve Twitter), dan is jouw biografietekst de ijsbreker.
2. Je updates zijn niet openbaar en maar klagen dat niemand je volgt
Er zijn een paar redenen om je eigen updates niet openbaar te maken: je wil je persoonlijke zaken niet met de hele wereld delen, je bent hartstikke bang voor spammers (gewoon niet op het internet gaan), etc... Maar veel twitteraars vergeten dat ze door het blokkeren van hun eigen updates, ze ook potentiële volgers tegenwerken. Het is een situatie van geven en nemen. Je moet een beetje geven om wat te kunnen nemen.
3. Geen updates en maar klagen dat niemand je volgt
Het is niet zo leuk als je je eigen updates aan het openbare oog onttrekt, maar het is bijna even erg als het vrijwel niet updaten. Als je in december twitterde dat je onderweg bent naar de supermarkt en eind januari eens commentaar geeft op het haar van Matthijs van Nieuwkerk, dan moet je niet verbaasd zijn dat de lezer weinig tot geen reden ziet om je eens te volgen voor meer van dat leuks. Het is alsof je op een feestje bent, maar je zegt amper iets en klaagt vervolgens wat een saai feestje het is. 4. Te lange gesprekken voeren tussen twee twitteraars
Het is erg verleidelijk om twitter te gaan gebruiken als een nieuwe moderne MSN Messenger. Maar als je de complete 'lifeline' van je volgers volplempt met voortdurend gechat, weet dat dan de unfollow-button snel gevonden wordt. Als het gesprek te langdradig wordt voor je eigen publiek, zet het dan voort als DM, een direct message tussen jou en wellicht je nieuwe vlam.
5. Onleesbaar zijn
Het is leuk dat je je eigen twitterpagina helemaal kan verbouwen en vormgeven. Doe dat vooral, want met een eigen look val je op tussen de mensen die een simpel Twitter-achtergrondje laten draaien. Maar overdrijf niet met de kleurendoos en zorg dat zeker je bio nog gewoon te lezen blijft. 6. De RSS-feed overload
Je hebt je RSS-reader weggegooid want je volgt nu de wereld van twitter? Heel goed, maar ga dan niet twitter gebruiken als nieuwe dumpplek voor als je feeds. Je followers kunnen jeuk krijgen als je ieder blogje, fotootje, dingetje op twitter zet. Twitter is mooi om te communiceren. Het moet niet te eenzijdig worden. (Net zo zeer dat je vrienden verliest als je jouw tweets doorplaatst naar je WieWatWaar van Hyves, gelukkig heeft Hyves onlangs een reactiemogelijkheid aan de WieWatWaar toegevoegd. Ze beginnen het te snappen).
7. Geen avatar.
Als je helemaal wil overkomen als "Ik ben nieuw op twitter en ik weet nog niet hoe het werkt" moet je vooral de standaard-avatar van Twitter in je profiel laten staan. Kom op, een avatar is een kijkje naar de persoon achter de tweets. Of ga je ook de kroeg in met een zak over je hoofd?
Het manuscript was zo goed als af in de zomer van 2007. De mededeling komt met een montere blik: 'De ruwe versie was toen al afgewezen door iedere uitgever in Nederland die ook maar zou kúnnen overwegen om de roman uit te geven.'
Uiteindelijk heeft Nijgh & Van Ditmar het boek uitgegeven, nadat de schrijver in spe in de zomer van 2007 nog eens drie maanden had uitgetrokken voor een nieuwe versie van Alleen maar nette mensen. De eerste druk verschen vorig jaar. Het werd welwillend ontvangen; de verkoop was nog niet uitbundig.
Maar nu, ook na de voor de auteur verrassende nominaties, is Vuijsjes boek opeens hot stuff. Het is alsof er een raket gelanceerd is. In tien dagen verschenen drie nieuwe drukken. Hij was te gast in De Wereld Draait Door. Advertenties voor zijn boek staan op de voorpagina's van de kranten.
Het wordt daarom ook weer tijd om de boektrailer weer eens van het stof te ontdoen. Vorig jaar liepen Robert en ik door het Vondelpark en las hij voor in de Bijlmer en is daar onderstaande trailer geproduceerd:
Brekend nieuws! Na Linda, Ruud, Matthijs, Catherine, Youp, Ophrah en wie niet meer krijgt nu ook Donald Duck zijn eigen echte personality-tijdschrift! Een glossy uitgave over en met de beroemde eend, plus auto’s, sport, mode, interviews, lifestyle en strips als redactionele pijlers. Natuurlijk met een knipoog van de enige echte Donald Duck.
De 'DONALD.' richt zich primair op de doelgroep mannen 25+ en verschijnt op 4 juni (net voor vaderdag) in een oplage van 100.000 exemplaren.
Soms print ik nogal veel uit. Eigen werk, teksten van anderen en drukproeven van manuscripten. En dat kost veel inkt.
Een paar slimme Nederlandse ontwerpers hebben nu het lettertype Ecofont bedacht. Daarbij zijn de letters opgebouwd uit 'gaatjes' - er is zó veel weggehaald dat ze nog nèt leesbaar zijn - en gebruik je 20% inkt bij het printen.
Donderdag vloog ik van Ilulissat naar het internationale vliegveld van Groenland in Kangerlussuaq (zie afbeelding). Dat vliegveld bestaat uit een plak asfalt met enkele aaneengeschakelde cabines. Twee van de uitgangen noemen ze een Gate 1 en Gate 2, naast de souvenirwinkel en de taxfreeshop. Ik heb daar nog even een t-shirt gescoord, iets dat de laatste dag in Ilulissat niet meer lukte omdat een power failure kortsluiting had veroorzaakt in bijna ieder pin-apparaat...
Van Kangerlussuaq volgde de 5-uur durende vlucht naar Kopenhagen. Ik begin Air Greenland heel goed te vinden: ik heb nog nooit veel zoveel drank aangeboden gekregen. Ja joh, doe maar een gin-tonic. Lekker, die whisky. En een bacootje. Zeg, is dat Baileys? Wat? Gaan we zo al landen? Nee joh!
Ik had besloten om na Groenland enkele dagen Kopenhagen vast te plakken. Beetje rondslenteren door de stad en een beetje eten en drinken alhier. Ik probeer te achterhalen wat ik zo leuk vond na mijn eerste bezoek aan deze stad in 2001, maar ik kan het nog niet achterhalen.
Ik versta de mensen hier bijna, maar meestal zit ik er helemaal naast. Op straat werd ik gisteren aangesproken door een prostituee: "Hej skøde skat!" Wedden dat dat gewoon "he lekker ding" betekent?
Ik leer het wel. Tot maandag dan, dan ga ik weer naar huset huis.
Zondag, morgen, vlieg ik van Amsterdam naar Kopenhagen. Na een overnachting in een hotel op het vliegveld vlieg ik maandag verder naar het vlekje Aasiaat aan de westkust van Groenland.
Hier stap ik aan boord van een helikopter naar het dorpje Qeqertarsauq op Disko Eiland (en dan heb ik ook direct de meest makkelijke naam gehad).
Het worden 10 dagen van eindeloze vergezichten en hondesleetochten, ver van de beschaafde wereld. De nachten zullen kraakhelder en koud zijn. Ik zal ontelbaar veel sterren zien in de nacht, ik ga enorme ijsbergen voorbij zien drijven. Ik zal iedere nacht blaffende honden horen en het ijzer van de sleeën zal over het ijs schrapen als ik via de bevroren fjorden een bezoek breng aan de Inuit-bevolking. Ik zal genieten.
De voornaamste kleding om buiten te dragen zal uit enkel zeehondenhuid bestaan, omdat de mensheid nog niets anders heeft kunnen maken dat zo goed de kou kan trotseren. En koud is het: overdag een frisse -18 en 's nachts een kleine -30 graden Celcius.
Na drie nachten op het vulkanische Disko Eiland zal ik met de helikopter naar het vaste land vliegen, naar Ilulissat (dat IJsbergen betekent in het Kalaallisut, de taal van de Groenlandse Inuit). Men zegt dat alleen al deze de helikoptervlucht onvergetelijk zal zijn. Voor de rest van je leven.
Het kleine stadje Ilulissat (5072 inwoners) ligt vlak aan de mond van de nabijgelegen gletsjer. Op de bovenste satellietfoto is deze ijsrivier te zien als een horizontaal streepje.
Ilulissat herbergt een hotel, een restaurant en een heus museum (en natuurlijk een supermarkt en een gemeentehuis en een kerk). Nabij het museum zijn de uitgravingen te zien uit de periode dat de eerste Paleo-eskimo's het land bevolkten.
Interessant, maar je blijft zo slechts een stipje op een kaart, dachten ze in Groenland waarschijnlijk. Dus kwamen ze met een idee: als we nu Ilulissat samenvoegen met de nabijgelegen gemeentes Aasiaat, Ilulissat, Kangaatsiaq, Qaanaaq, Qasigiannguit, Qeqertarsuaq, Uummannaq en Upernavik, dan is deze nieuwe stad 660.000 vierkante kilometer groot en daarmee veruit de grootste gemeente ter wereld (groter dan New York en groter dan ieder Europees land, met uitzondering van Rusland). Sinds 1 januari jongstleden heet deze nieuwe gemeente Qaasuitsup en heeft het rond 18.000 inwoners. Eat that, zullen ze in Groenland wel gedacht hebben.
En over eten gesproken: dat wordt ook even aanpassen. De Schijf van Vijf moet ik maar snel vergeten: men eet hier vlees of vis (rauw, gerookt of gedroogd) en drinkt vet van alles wat langskomt: walvissen, zeehonden, ijsberen, haaien, schollen en kabeljauw. Ik hoop natuurlijk ook enkele van deze etenswaardigheden in levende lijven te kunnen spotten als ik een tocht op de sneeuwscooter maak.
Op 27 maart kom ik weer terug naar huis, waar het dan voor mijn gevoel tropisch warm zal zijn. Hopelijk heb ik dan geheugenkaarten vol met koude foto's en een hoofd vol mooie verhalen. Want die moeten dan nodig geschreven worden. Er gaat een minilaptop mee, maar ik heb geen idee wat ik daar aan internetcommunicatie kan verwachten. Als berichtgeving vanuit Groenland niet lukt, dan is het hier ook eens rustig.
Ik ben nog een vervolg verplicht op mijn verblijf in Vietnam, want ik bleef niet enkel in Hanoi. Via het backpackershostel waarin ik verbleef (naast 130 andere reizigers) kocht ik de buskaart naar de Baai van Halong waar ik een nacht zou doorbrengen in de Golf van Tonkin op een heuse junk, zo'n joekel van een Chinees zeilschip.
Het verhaal gaat dat de Heavenly Grandfather, de maker van alles zoals de Chinezen dat geloven, een Moederdraak en haar kinderen naar de aarde stuurde om de inwoners van Vietnam te beschermen tegen aanvallen van zeerovers. Toen de draken op aarde landden lieten ze een spoor van juwelen achter, die veranderden in duizenden kleine, zandstenen eilanden. Deze eilanden vormden vervolgens een berschermende 'muur' in de Golf van Tonkin.
En met dergelijke legendes in het achterhoofd kan ik een bezoek aan de magische baai, Halong Bay, niet overslaan.
Na een busrit van meer dan drie uur - eerst door het never-ever-filevrije Hanoi, dan over vage snelwegen richting de kust - kom ik aan in de chaotische haven van Halong Bay.
Omdat mijn gezelschap uit een groep jonge backpackers van het hostel bestaat, omringd door een enorme warboel van vele andere toeristen en Vietnamezen, lijkt het de gids die ons begeleid wel verrekte handig om een duidelijk onderscheid aan te brengen. Hij deelt enorme Mexicaanse sombrero's uit met alle kleuren van de regenboog.
De Australiërs zetten met de grootste lol die hoed op, Britten doen eerst hun haar goed. De Nederlanders zijn er zo uit te pikken: die weigeren zo'n raar hoedje op te zetten. Ben je mal! En zo kom ik erachter dat er nog een Nederlander aan boord is! Twee personen weigeren een sombrero op te zetten. Wij weten zonder hoed ook wel tot welke 'groep' wij horen.
Na een half uurtje wachten op toestemming en andere onduidelijkheden (in Zuidoost-Azië moet je trouwens altijd geduld hebben en zeker tijd genoeg om ergens op te wachten) mogen we onze junk opzoeken.
Iedereen krijgt een slaapkamer toegewezen en dumpt daar zijn spullen. Nog geen half uur later vertrekt het het Chinese zeilschip de haven van Baylong richting de vele zandstenen bergen die inderdaad her en der neergezet lijken.
Met slechts het geluid van de motor op de achtergrond waan ik mij hier door een droomlandschap dat ze zelfs in de Efteling niet zo mooi zouden kunnen nabootsen.
Na een uur wordt het anker te water gelaten en stappen we uit bij een drijvend dorpje, waar we in de kayakken stappen om het gebied eens laag bij het water te verkennen. We peddelen om de bergketens heen, door smalle grotten en komen in prachtige binnenmeren terecht waar enkel de adelaar hoog boven ons voor geluid zorgt.
De mensen die op de drijvende dorpjes wonen leven van de visvangst en de supermarktwaar die ze met hun bootjes aan de voorbijkomende schepen te verkopen. Terug aan boord van de junk komt wel ieder half uur zo'n aktief smekende, drijvende supermarktvrouw voorbij gepeddeld, schreeuwend om aandacht. Wodka! Oreos! CocaCola!
Als 's avonds de zon langzaam ondergaat is het genieten. Iemands iPod zorgt voor muziek en er worden inderdaad flessen wodka geopend. Australische medereizigers, veelal studenten op spring break die het warme land verlieten om hier verkoeling te zoeken, beginnen direct aan drinking games. Alsof je niet gewoon kan genieten van al dit moois om je heen met een borrel in de hand.
Een dag later is het alweer afgelopen. Na een ontbijt aan boord, wat zwemmen rond het schip, wordt het anker weer gehesen en wordt de tocht terug naar de haven ingezet.
De jongste reizigers hebben allemaal een kater, de meer volwassenen genieten van het uitzicht en de zon.
Natuurlijk zien we er allemaal op tegen drie uur durende busreis terug naar Hanoi die de terugkeer naar de samenleving weer aankondigt, na zo'n hemels verblijf op het water van de Golf van Tonkin.
Dit verhaal werd tevens gepubliceerd in Volkskrant Reizen op 14 maart 2009.
patrick reageerde om 09 juni, 2009 21:51:
Woensdag 3 juni werd ik live geïnterviewd door Peter Anthony Holder in het nachtelijke radioprogramma Holder Overnight op CJAD (Montréal) en CFRB (Toronto) om te kletsen over mijn Letmestayforaday.com-tijd en wat er sindsdien allemaal met mij gebeurd is. 
- Twitter is een grote, virtuele kroeg
Voor de publiciteit rond de Nederlandse vertaling van de bestseller 'Wat Zou Google Doen' van de Amerikaan Jeff Jarvis gebruikte ik Twitter. Op de website www.wzgd.nl vindt je de informatie die je over een boek zou moeten vinden. En de bestelknop. Klaar.
Betty reageerde om 20 april, 2009 12:37:
4. Te lange gesprekken voeren tussen twee twitteraars
Als je helemaal wil overkomen als "Ik ben nieuw op twitter en ik weet nog niet hoe het werkt" moet je vooral de standaard-avatar van Twitter in je profiel laten staan. Kom op, een avatar is een kijkje naar de persoon achter de tweets. Of ga je ook de kroeg in met een zak over je hoofd?
Brekend nieuws! Na Linda, Ruud, Matthijs, Catherine, Youp, Ophrah en wie niet meer krijgt nu ook Donald Duck zijn eigen echte personality-tijdschrift! Een glossy uitgave over en met de beroemde eend, plus auto’s, sport, mode, interviews, lifestyle en strips als redactionele pijlers. Natuurlijk met een knipoog van de enige echte Donald Duck.
Ik had besloten om na Groenland enkele dagen Kopenhagen vast te plakken. Beetje rondslenteren door de stad en een beetje eten en drinken alhier. Ik probeer te achterhalen wat ik zo leuk vond na mijn eerste bezoek aan deze stad in 2001, maar ik kan het nog niet achterhalen. 
Ilulissat herbergt een hotel, een restaurant en een heus museum (en natuurlijk een supermarkt en een gemeentehuis en een kerk). Nabij het museum zijn de uitgravingen te zien uit de periode dat de eerste Paleo-eskimo's het land bevolkten. /Snowmobile_photo_by_Greenland_Tourism_Photo_Service.jpg)
En over eten gesproken: dat wordt ook even aanpassen. De Schijf van Vijf moet ik maar snel vergeten: men eet hier vlees of vis (rauw, gerookt of gedroogd) en drinkt vet van alles wat langskomt: walvissen, zeehonden, ijsberen, haaien, schollen en kabeljauw. Ik hoop natuurlijk ook enkele van deze etenswaardigheden in levende lijven te kunnen spotten als ik een tocht op de sneeuwscooter maak.
Dit verhaal werd tevens gepubliceerd in Volkskrant Reizen op 14 maart 2009.
Weblog archief